INFORMACJA

Rozdział dzisiejszy pojawił się, ale osobiście nie podobał mi się, chyba całkiem straciłam wenę.
Nie, Ola, to nie jest przez Twój komentarz, ale faktycznie coś mi tutaj nie grało.
Nie wiem kiedy pojawi się kolejny rozdział. Może za tydzień, może za miesiąc. Nie wiem.
Nie kończę go na razie, a jedynie zawieszam. 

Przepraszam wszystkie moje czytelniczki.

NOWE OPOWIADANIE

Nowy rozdział dopiero za tydzień, ale mam dla Was niespodziankę - zwiastun do nowego opowiadania :)
Zgodnie z wynikami ankiety wystąpi w nim Wojtek Włodarczyk, ale nie mogłam się powstrzymać, żeby jako drugiego bohatera nie dać Michała Bąkiewicza :)
Enjoy :) http://chaste-or-naughty.blogspot.com/

ROZDZIAŁ XXIII - You’re my downfall, you’re my muse, my worst distraction, my rhythm and blues

Ścieżka dźwiękowa cz.1 

"...nie szukaj ideału, bo ideałów nie ma. Znajdź kogoś, kto zdenerwuje Cię jak nikt inny, kogoś , czyj dotyk sprawi, że odlecisz do innego świata. Przy kim nie będziesz chciała udawać nic..."

 
Andrzej
Stres, stres, stres i jeszcze raz stres. Ostatni raz tak się denerwowałem, gdy chciałem zaprosić Milenę na randkę. Milena znowu pojawiła się w myślach? Kurde, na starość chyba robię się sentymentalny. Zaraz... Jaka starość?! Została mi jeszcze doba młodości, a jutro? "26 lat minęło jak jeden dzień..." Pozostało mi pocieszyć się tym, że rodzice Amandy poznają mnie jeszcze jako młodzieniaszka. A jutro od rana będę zrozpaczony szukał w lusterku zmarszczek. Potem siwe włosy, powolne łysienie... CO?! Z mojej bujnej grzywy miałyby zrobić się zakola?! NIE!!! To niemożliwe! Przerażony tym co mnie czeka w ostatniej chwili spostrzegłem, że wprost na mnie pędzi rozpędzony tir i trąbi jak oszalały. Szybko skręciłem na swój pas.
               - Co za debil! Kto dał mu prawo jazdy?! - krzyknąłem wściekły.
Wróć Andrzej. To ty wjechałeś na jego pas i ciesz się, że uszedłeś z życiem. Faktycznie. Poczułem jak po plecach spłynęło mi kilka kropelek potu. No tak, nie zdążyłem dojechać do Amandy, a już byłem cały mokry. Dobrze, że mój antyperspirant działał i przynajmniej nie wydzielałem typowo męskiej woni. Ale jak tak dalej pójdzie i nerwy mi nie puszczą to wchodząc do domu mojej ukochanej będę wyglądał jak wyjęty spod prysznica. Wdech i wydech. Zacząłem powoli oddychać i skupiać się jedynie na wymianie powietrza. Starałem się nie myśleć o tym, co będzie, gdy nie daj boże, rodzice Amandy mnie nie zaakceptują. Niestety jednak liczyłem się z taką ewentualnością - przecież chłopak siatkarz nie jest wymarzonym kandydatem na męża dla ukochanej córeczki. Sam wiedziałem, że daleko mi do ideału głównie ze względu na zawód, jaki wykonuję. Ciągłe wyjazdy, treningi, mecze. Trzeba wiele cierpliwości i zrozumienia, żeby zbudować z siatkarzem trwały związek. Mnie i Amandę czekała wielka próba, w momencie gdy miałby zacząć się sezon reprezentacyjny (o ile oczywiście dostanę powołanie).
               - Do celu pozostało ci 5 kilometrów. - odezwała się nagle nawigacja. O cholera! Tylko 5 km! Byłem zdenerwowany naprawdę nie na żarty.
Mimo zszarganych nerwów zdążyłem zauważyć przepiękny krajobraz - pola okrywała gruba warstwa śniegu. Na drodze nie było już tak miło, ale przejechać się dało. Nagle z daleka spośród drzew wyłonił ładny jednopiętrowy domek. Skręciłem na podwórko, zaparkowałem auto i z bijącym jak młot sercem i kwiatami w ręku skierowałem się do drzwi. Nacisnąłem guzik od dzwonka, a moje nogi trzęsły się jak galareta. Dziwne, że całkiem nie odmówiły mi posłuszeństwa.
Drzwi otworzyła mi rozpromieniona Amanda. Pocałowałem ją na przywitanie, a ona tylko pocieszająco się do mnie uśmiechnęła. Nie musiałem nic mówić, ona wiedziała, że jestem bardzo zdenerwowany. Zdjąłem kurtkę i buty. Amanda ujęła mnie za rękę, poczułem, że lekko drży. Wprowadziła mnie do salonu, gdzie znajdowała się większość jej rodziny. Wyprostowałem się i ukłoniłem mówiąc "dzień dobry". Z rodzicami Amandy poszło dosyć gładko - jej tata był nieco zakłopotany, gdy wręczyłem mu butelkę whisky, ale od razu wyraził nadzieję, że razem ją kiedyś obalimy. Mama natomiast aż cała poczerwieniała, gdy podarowałem jej bukiet kwiatów. Wybrałem się trochę jak na zaręczyny, ale cóż. Czułem, że pani Renata (bo tak miała na imię mama Amandy, swoją drogą naprawdę piękna kobieta) uległa mojemu urokowi, ponieważ w odpowiednim momencie ujmująco się do niej uśmiechnąłem. Potem przyszedł czas na jej babcię - elegancką starszą panią.
              - Poznać tak słynnego siatkarza to prawdziwy zaszczyt. - uśmiechnęła się, a ja pocałowałem ją w rękę.
              - Alicja, nie wstydź się. - Amanda lekko popchnęła w moją stronę swoją mniejszą kopię, która oblała się purpurowym pąsem.
              - Jestem Andrzej. - wyciągnąłem ku niej rękę.
              - Kto by cię nie znał. - mruknęła pod nosem i odwzajemniła uścisk dłoni. - A ja Ala.
Teraz czekał mnie już "tylko" najtrudniejszy egzamin - najstarszy brat Amandy.
              - Jasiek. - wysoki brunet uścisnął moją dłoń świdrując mnie wzrokiem. Czyżby podejrzewał, że mam jakieś niecne zamiary wobec jego młodszej siostrzyczki?
              - Andrzej. - spojrzałem mu hardo w oczy.
              - A więc Andrzej, witaj w rodzinie. - brat Amandy w jednym momencie zmiękł i poklepał mnie po plecach. Uffff, kamień spadł mi z serca.
Usiedliśmy wszyscy do stołu i zaczęliśmy konsumpcję. Ja zostałem umiejscowiony pomiędzy moją ukochaną a jej bratem. Wszyscy w rodzinie Amandy okazali się wesołymi i sympatycznymi ludźmi. Naprawdę czułem się wśród nich swobodnie. Może dlatego, że oni wszyscy przypominali mi moją rodzinę?
W każdym razie obiad minął w naprawdę miłej atmosferze. Gdy Amanda i jej mama pozbierały talerze i skierowały się do kuchni, żeby przynieść deser, Jasiek zagadał mnie:
             - Amanda wspominała, że jesteś zakochany w Audi.
             - Tak. - moje oczy wręcz zaświeciły się i zaczęliśmy razem z ich tatą dyskutować o samochodach. Całkiem przepadliśmy...
             - Przepraszam was, ale muszę porwać Andrzeja chociaż na chwilę. - zaczęła moja ukochana, gdy skończyliśmy deser. Zaprowadziła mnie na górę do swojego pokoju, a ja zorientowałem się, że zostawiłem w kurtce prezent dla niej. Szybko zbiegłem na dół i wróciłem do Amandy.
             - To dla ciebie. Mikołaj powiedział, że byłaś bardzo grzeczna w tym roku. - uśmiechnąłem się i podarowałem jej niewielkie pudełko.
             - O mój boże, Andrzej. Przecież to musiało kosztować fortunę. Jest przepiękny. - Amandzie aż zalśniły łzy w oczach i ucałowała mnie. - Ale ja też mam coś dla ciebie. - moja ukochana wręczyła mi kopertę, którą natychmiast otworzyłem.
             - Przejażdżka bolidem Formuły 1?! Zawsze o tym marzyłem! - wykrzyknąłem uradowany i uściskałem ją. - Ale mam jeszcze dla Ciebie jedną niespodziankę.
             - Tak?
             - Pojutrze zabieram cię w góry! - oświadczyłem.
             - To cudownie! Już nie mogę się doczekać. - Amanda była pełna entuzjazmu.
Korzystając z chwili intymności poświęciliśmy czas tylko sobie. Po jakichś 30 minutach przytulanek postanowiliśmy zejść na dół. Posiedzieliśmy jeszcze z rodzinką Amandy, ale musiałem zbierać się do Bełchatowa.
             - Naprawdę przykro mi, że nie spotkamy się w tak ważny dla ciebie dzień. - Amanda po raz kolejny przepraszała mnie, że nie może jechać ze mną do Bełchatowa.
             - Daj spokój. Wiem, że na tę wizytę u lekarza czekałaś pół roku. - machnąłem ręką nie dając poznać po sobie, że jest mi trochę przykro. - Poza tym co tu świętować? Że będę stary?
             - Raczej dojrzalszy. - Amanda pocałowała mnie w usta i mocno przytuliła.
Wsiadłem do auta.
             - Tylko jedź ostrożnie. - pomachała mi na pożegnanie, a ja odjechałem.
Starałem się przetłumaczyć sobie , że to nie jest jej wina, że akurat musiała iść do lekarza jutro, ale dalej byłem niepocieszony. Najważniejsze jednak, że jej rodzina dobrze mnie przyjęła. To dobrze wróżyło na przyszłość. Przyszłość? Tak, nie wyobrażałem sobie mojego dalszego życia bez Amandy.
      
Amanda
Zaprowadziłam Andrzeja do salonu i poszło całkiem gładko. Tata rozochocony otrzymanym od mojego ukochanego whisky jak zwykle musiał pocisnąć głupim żartem. Chociaż nie, wspólne picie całkiem dobrze wróżyło. A mama? Jak zwykle poczerwieniała. Niestety miałem po niej te przypadłość. Babcia tak skomplementowała Andrzeja, jakby miała do czynienia z co najmniej papieżem albo królową angielską. Moja siostra nieśmiałek kategorii pierwszej, ale to już taki wiek. Najbardziej jednak bałam się konfrontacji z moim bratem. Modliłam się w duchu, żeby tylko nie wspomniał o Rafale. O dziwo, Jasiek całkiem miło przyjął Andrzeja i była nadzieja, że naprawdę się polubią. Moja rodzinka na szczęście nie przyniosła mi wstydu, mój chłopak też zachowywał się jak należy i obiad przebiegł w pomyślnej atmosferze. Byłam w duchu wdzięczna, że rodzice nie zadawali Andrzejowi głupich pytań dotyczących tego, ile czasu tak naprawdę spędza w domu etc. Mój brat również zachowywał się wzorowo. Oczywiście nie omieszkał zagadać mojego chłopaka na temat samochodów. Ale gdy tylko zobaczyłam jak są pogrążeni w rozmowie moje serce się uradowało.
Ale dobra. Należało nam się też trochę czasu spędzonego tylko we dwoje. Zamieniając myśli w czyn zabrałam Andrzeja na górę do mojego pokoju. On jeszcze zawrócił na chwilę na dół, po czym podarował mi niewielkie pudełeczko. Otworzyłam je, a moim oczom ukazał się przepiękny naszyjnik. O kurcze! Przecież to musiało kosztować fortunę! Podziękowałam Andrzejowi i sama wręczyłam mu prezent. Zastanawiałam się, czy mu się spodoba. W końcu karnet na przejażdżkę bolidem Formuły 1 to niecodzienny prezent. Ale Andrzej ucieszył się jak dziecko. Kamień spadł mi z serca. A potem poinformował mnie, że zabiera mnie w góry. Nie mogłam się doczekać! To miał być nasz pierwszy wspólny wyjazd. A w dodatku góry... To było coś, co kochałam od zawsze.
                   - Mogę? - mama zapukała wieczorem do mojego pokoju.
                   - Oczywiście.
                   - Całkiem sympatyczny ten twój Andrzej... - zaczęła.
                   - Mamo. - spojrzałam na nią poważnie. - Nie musisz udawać. Widziałam, że jesteś nim absolutnie zauroczona. - zaśmiałam się.
                   - To aż tak widać? - zapytała.
                   - Niestety. - odpowiedziałam niszcząc jej złudzenia i oddałyśmy się rozmowie o moim chłopaku. Z mamą zawsze miałam dobry kontakt, mogłam jej powiedzieć o wszystkim, a ona wspierała mnie w każdej mojej decyzji. Podobnie było z tatą. Nie pytali, czy wiem, na co się piszę wiążąc się z Andrzejem. Po prostu byli mnie przy mnie i wiedziałam, że zawsze mogę na nich liczyć.

Ścieżka dźwiękowa cz.2

"...Robimy na drutach sweter, z wełny miłości i zrozumienia, jaką darzymy siebie nawzajem. Wplątała się w nas nić stałości, dzięki której zarówno on, jak i ja czujemy się bezpieczni. Tak "niewiele" trzeba, by kochać..."

Andrzej

Spałem już, gdy obudził mnie dzwonek telefonu. Spojrzałem na zegarek - pokazywał równo północ.

            - Halo... - wychrypiałem.

            - Sto lat! Sto lat! Niech żyje, żyje nam! - śpiewała Amanda. - Mam nadzieję, że jestem pierwsza. A więc Kochanie życzę dużo zdrówka, szczęścia, miłości, jeszcze więcej siatkarskich sukcesów, dużo cierpliwości do mnie i żebyś spotykał na swojej drodze samych pozytywnych ludzi.

            - Dziękuję bardzo. Mogę już iść spać? - ledwo kontaktowałem, co się w ogóle dzieje.

            - Ok. - zaśmiała się moja ukochana. - Słodkich snów. - rozłączyła się, a ja ponownie zasnąłem.

Obudziłem się rano i uświadomiłem sobie, że jestem już stary. 26 lat to stanowczo za dużo. Ale trzeba było żyć dalej. Ogarnąłem się i popędziłem na trening. Byłem przygotowany na mnóstwo życzeń i wypominanie, że jestem już stary itp itd, a tu cisza! Chłopaki zachowywali się jak gdyby nigdy nic. Jak wszyscy mogli zapomnieć o moich urodzinach? Oczywiście dostałem sporo telefonów od rodziny, znajomych, mnóstwo wiadomości na fb etc, ale kumple z klubu byli dla mnie naprawdę bardzo ważni.

Udawałem jednak, że spływa to po mnie. Dalej dawałem z siebie wszystko, w końcu w niedzielę czekał nas trudny mecz z Zaksą. Wróciłem do mieszkania i aż przetarłem oczy ze zdumienia - na schodach prowadzących do mojego lokum siedziała moja ukochana. 

           - No nareszcie! Myślałam, że zapuszczę tutaj korzenie! - pocałowała mnie, a ja dalej nie dowierzałem w to co, widzę. 

           - Ale... miałaś dzisiaj być u lekarza... - zacząłem.

           - Byłam, ale rano. Myślałeś, że pozwolę, żeby mój chłopak spędził sam swoje urodziny? - uśmiechnęła się zalotnie. - Znam całkiem miłe sposoby na spożytkowanie czasu... - powiedziała tajemniczo i... zaczęła mnie rozbierać.

Leżeliśmy wtuleni w siebie, gdy Amanda powiedziała nagle:

           - Idziemy dzisiaj do klubu. - oświadczyła. - Tak, ja wiem, że czujesz się już stary, ale na zabawę nigdy nie jest za późno.

Co miałem zrobić? Zgodziłem się nie pytając o szczegóły. Zaczęliśmy się szykować. 

Amanda po raz kolejny wyglądała naprawdę olśniewająco. Byłem dumny mając u boku tak piękną kobietę. 

Podjechaliśmy pod klub, w którym się poznaliśmy. Dziwne było jednak to, że panowała tam cisza. Chyba nie tak powinna wyglądać impreza? A może Amanda zorganizowała party tylko dla nas dwojga. Nie pytałem jej jednak o nic. Gdy weszliśmy do budynku zobaczyłem tylko ciemność, a po chwili światła rozbłysły. Ujrzałem wszystkich kumpli z klubu, a nawet tych z reprezentacji! Na ścianie wisiał transparent "100 lat Wronka!". 

            - Niespodzianka!!! - krzyknęli wszyscy i zaczęli mi śpiewać "100 lat"

            - Jesteś niemożliwa, wiesz? - zapytałem Amandę, a ona tylko roześmiała się.

            - Wiem i za to mnie kochasz. - uśmiechnęła się słodko.

Amanda

Co do urodzin Andrzeja to niestety nie mogłam ich spędzić z jubilatem, ponieważ miałam umówioną wizytę u lekarza. Tzn. taka była oficjalna wersja. Nieoficjalna zaś (ta była prawdziwa) była taka, że wizytę mam rano, a potem cały dzień wolny. Postanowiłam więc zrobić mojemu ukochanemu niespodziankę i pojechać do niego. Korzystając z okazji, że mój brat wybierał się do Łodzi (miał ważny powód, a ten powód miał chyba imię!) dostąpiłam zaszczytu i Jasiek nawet zawiózł mnie do Bełchatowa, twierdząc, że "co mu tam 100 km w jedną czy drugą stronę". Nie powiem zrobiło mi się ciepło na sercu, bo to oznaczało, że naprawdę zaakceptował Andrzeja.

Niestety nie miałam kluczy do mieszkania mojego chłopaka. Pozostało mi więc siedzenie na zimnych schodach. (Nigdy tak nie róbcie, bo można złapać wilka!) Po jakiejś pół godzinie czekania zjawił się Andrzej. Zdziwił się na mój widok, ale zarazem ucieszył. Ja jednak zanotowałam, że jest czymś zmartwiony, ale nie pytałam co było tego powodem. Weszliśmy do mieszkania, a ja... No dobra... Miałam na niego tak straszną ochotę, że od razu zaczęłam go rozbierać. Mój ukochany nie oponował, a wręcz przeciwnie - humor znacznie mu się poprawił i już po chwili odkrywaliśmy na nowo nasze ciała. 

I teraz przychodzi najlepsze. Jak nietrudno się domyślić - impreza urodzinowa była wspólną inicjatywą moją i Karola. Ileż się nabiegaliśmy, żeby wszystko załatwić jak należy i zaprosić wszystkich tych, którzy znaczyli coś dla Andrzeja. Uzbierała nam się naprawdę spora grupka gości. Na naszej liście nie mogło oczywiście zabraknąć trenera naszej reprezentacji, Stephana, naszych kadrowiczów i oczywiście całej Skry. Dołączając do tego partnerki czy też osoby towarzyszące wszystkich wyszła naprawdę wielka feta. Zamówiliśmy cały klub tylko dla nas. Nikt przecież nie chciał, żeby pojawił się tam ktoś niepożądany. Problemem jednak okazał się fakt, jak ściągnąć Andrzeja do klubu, nie wzbudzając przy tym żadnych podejrzeń. Postanowiłam wziąć to na siebie i zdecydowałam się na najprostszy możliwy krok, informując mojego ukochanego, że wybieramy się dzisiaj na najzwyklejszą imprezę. W międzyczasie jeszcze napisałam do Karollo smsa: "Co Wy mu zrobiliście dzisiaj? Andrzej wygląda jak zbity pies.", a on odpisał: "No... My... Udawaliśmy, że nie pamiętamy o jego urodzinach. Miała być przecież pełna konspiracja :)", "Wariaci... :)" odpowiedziałam tylko i zaczęłam szykować się na imprezę. Zdecydowałam się na taki zestaw, z tym, że pokręciłam włosy lokówką i taki makijaż.

Andrzej nie zadawał żadnych pytań, co było dla mnie bardzo dziwne. Aż tak dobiło go to, że chłopaki nie pamiętali o jego urodzinach? Zrobiło mi się go szkoda, ale wiedziałam, że niedługo jego nastrój ulegnie diametralnej zmianie. 

Dojechaliśmy do klubu. Andrzej chyba zaczynał wietrzyć podstęp, bo był dziwnie milczący. Weszliśmy do środka i... wszystko odbyło się jak należy. Wykrzyknęliśmy wspólnie "Niespodzianka!", a oczy mojego ukochanego aż zalśniły z radości. Kurczę, on chyba nawet się trochę wzruszył. Miło było patrzeć, gdy był taki szczęśliwy.

-------------------------------------------------------------------------------------------
CZYTASZ? - SKOMENTUJ!

Impreza-niespodzianka? Wiem, że poleciałam banałem, ale to wydawało mi się najodpowiedniejsze :)


Niestety, muszę się odnieść do komentarza, jaki znalazłam pod poprzednią notką. "Anonim" poinformował mnie, że ktoś kopiuje moje opowiadanie. Już wiem, o które opowiadanie chodzi, ale z racji tego, że posiadam takt nie będę pisać tutaj o jaką autorkę chodzi. Ona sama została już ostrzeżona przeze mnie.
Nie jestem zła, tylko jest mi trochę przykro, że niektórzy nie potrafią wpaść na własny pomysł, tylko kopiują od innych. Mam nadzieję, że taka sytuacja się nie powtórzy.

Dziewczyny, mam do Was pytanie w związku z tym, że mam pomysł na nowe opowiadanie. Jakiego siatkarza chciałybyście zobaczyć w roli głównej? Dodam, że w zamyśle bloga jest, że ma on opinię "lovelasa" i zależy mi na tym, żeby był to polski zawodnik. Ja skłaniam się ku Michałowi Bąkiewiczowi, ponieważ przez wiele lat był moim ulubionym siatkarzem :)
Czekam na Wasze propozycje :)

Głosujcie w ankiecie! :)

ROZDZIAŁ XXII - Cause I just want you here tonight holding on to me so tight

Ścieżka dźwiękowa cz.1

"...Miłość to słuchanie pod drzwiami, czy to jej buty tak skrzypią po schodach, miłość jest wtedy, jak do czterdziestoletniej kobiety wciąż mówisz Moja Maleńka i kiedy patrzysz jak ona je, a sam nie możesz przełknąć.. Wtedy, kiedy nie zaśniesz, zanim nie dotkniesz jej brzucha.. Wtedy, kiedy stoicie pod drzewem, a ty marzysz, żeby się przewróciło, bo będziesz mógł ją osłonić.. Wtedy, gdy pod wodą oddajesz jej swoje powietrze.."

Andrzej

Nie mogłem doczekać się niedzieli, kiedy to w końcu miałem przedstawić Amandę swoim rodzicom. I tak już sporo wiedzieli o niej. Jednak co innego jest poznać kogoś osobiście, a usłyszeć o kimś kilka historii. W każdym razie póki co Amanda jawiła się w ich oczach jako mój wymarzony ideał. Nawet nie dopuszczałem do siebie myśli, że ten obraz miałby zostać zniszczony. Musiała się dobrze przyjąć i już. Marleny nie poznali wcale. Mieszkałem z nią, ale nie odczuwałem potrzeby, żeby przedstawić ją rodzicom. Chyba od początku podświadomie czułem, że to nie jest nic poważnego. W każdym razie sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. Na razie jednak było za wcześnie, żeby tworzyć dalekosiężne plany. Co prawda lata mi leciały, a w moim życiu tak naprawdę żadna dziewczyna nie zagościła na dłużej. No może oprócz Mileny... 
Ech Milena. Typowa dziewczyna z sąsiedztwa. Poznaliśmy się w pierwszej klasie liceum. Miła dla wszystkich, sympatyczna, nie sposób było jej nie lubić. Okazało się, że mieszkamy niedaleko siebie i tak to się wszystko zaczęło - wspólne powroty ze szkoły, trzymanie się za ręce, pierwszy pocałunek, a potem nawet pierwszy raz. Sami rozumiecie. Pierwsza poważna miłość. Takiego czegoś się nie zapomina. Byliśmy ze sobą całe liceum. A potem? "Andrzej, to dla mnie ogromna szansa." - tłumaczyła się, gdy dostała propozycję wyjazdu na studia do Francji. Zaproponowała mi, żebym wyjechał z nią. Brednie. W czym jej kariera była ważniejsza od mojej? Oczywiście, zostałem w Polsce. Pisała jeszcze do mnie przez jakiś czas, ale nasz kontakt był coraz bardziej sporadyczny. A teraz? Teraz nawet nie wiedziałem, czy żyje. Moja mama konsekwentnie unikała tego tematu wiedząc jak bardzo to wszystko przeżyłem. Ale wiadomo, było - minęło. Sentyment jednak pozostał. Czasami, gdy mam chwilę refleksji, zastanawiam się, co by było, gdyby wtedy nie wyjechała. Czy dalej bylibyśmy razem? Tego się nigdy nie dowiem. To już zamknięty rozdział. Mam teraz przy sobie dziewczynę, o jakiej marzyłem od dawna i z tego powinienem się cieszyć.
Wracając do tematu, w końcu nadeszła upragniona i wyczekana niedziela. Wystrojony w białą koszulę i z pełnym uśmiechem na ustach podjechałem pod blok Amandy. Moja ukochana wyglądająca jak zwykle przepięknie była jednak bliska zawału. Pocieszyłem ją, ale nie rozumiałem jak można bać się spotkania z moimi rodzicami. No jak? Wiedziałem, że nerwy miną jej jak tylko wejdziemy do ich mieszkania. To spotkanie musiało przecież pójść w pełni po mojej myśli. 
Gdy dojechaliśmy do naszej kamienicy i znaleźliśmy się pod drzwiami mieszkania stała się rzecz nieoczekiwana - poczułem dziwne ukłucie w żołądku, które zapewne zwiastowało nerwy. W mojej głowie zakiełkowała wówczas myśl - "a co jeżeli rodzice jej nie polubią?" To było absurdalne, ale silniejsze ode mnie. Nie pokazywałem jednak po sobie zdenerwowania, bo wtedy na pewno musiałbym dzwonić po pogotowie. Amanda była bledsza niż ściany Białego Domu (zaraz, czy one faktycznie są białe?). Moje nerwy szybko puściły, gdy drzwi otworzyła mama i zamiast witać się ze swoim dawno niewidzianym starszym synem przytuliła Amandę. No nie! Po chwili z salonu wyłonił mój tata, zapoznał się z moją wybranką, a potem? Potem wszystko potoczyło się bardzo szybko. Usiedliśmy do stołu i zaczęła się rozmowa. No dobra, będę szczery - Amanda przebojem wdarła się w życie moich rodziców. Mama patrzyła na nią jak urzeczona, a powściągliwy na co dzień Grzegorz Wrona szczerzył się do niej jak głupi do sera. Z nimi naprawdę stało się coś dziwnego, ale mi nie pozostało nic innego jak tylko się cieszyć. Nie ukrywam, zostałem skierowany na boczny tor, ale przecież o to mi chodziło, żeby Amanda spodobała się rodzicom, ale zaraz... Dlaczego do cholery nikt mnie nie słuchał, nawet własna matka?! 
Postanowiłem jednak obrać ich taktykę i sam zacząłem zwracać uwagę głównie na Amandę, która będąc w środku zainteresowania ani na chwilę nie straciła rezonu. Cały czas jednak czegoś mi brakowało - no tak mój młodszy brat był nieobecny! 
                - A gdzie Maciek? - przerwałem dysputę.
                - Poszedł do kolegi. - odparła szybko mama i wróciła do rozmowy z Amandą. Mój tata chyba zrozumiał, o co mi chodzi i tylko uśmiechnął się do mnie ze zrozumieniem. 
Nagle jak na zawołanie naszym oczom ukazał się mój brat. 
                - Cześć Andrzej! - uściskał mnie i dopiero po chwili zauważył, że nie jestem sam. Wyszczerzył się w stronę Amandy i rzekł z uznaniem. - Kuuurcze, nie wiedziałem, że mam tak piękną bratową! - i po chwili już ściskał ją i całował po policzkach. Tego było za wiele. Czyżby kolejny członek mojej rodziny padł łupem Amandy? 
Moja wybranka tylko promiennie uśmiechnęła się do mojego brata i wszyscy wrócili do rozmowy. Ona sama dalej brylowała w towarzystwie potrafiąc dyskutować na dosłownie każdy temat. W końcu mama pod pozorem pomocy zabrała Amandę do kuchni. Zostaliśmy tylko we trzech. 
                - Noooo bracie, cud, miód i orzeszki! - cmoknął w powietrzu Maciek. - Nie wiedziałem, że masz taki dobry gust! - stwierdził, a ja próbowałem uderzyć go po głowie.
                - A ty tato co o niej myślisz? - zapytałem.
                - Chyba sam widziałeś. - mój ojciec zaśmiał się w odpowiedzi. No tak widziałem, zachwyt w jego oczach. 
Korzystając jednak z nieobecności damskiej części naszego towarzystwa przeszliśmy na męskie tematy. Czas tak szybko nam minął, że ani się obejrzałem, a już trzeba było wracać do Bełchatowa. Nietrudno się domyślić, że Amanda została wyściskana do granic możliwości przez mamę i... oczywiście mojego brata! 
Uszczęśliwiony, że najważniejsze osoby w moim życiu dogadały się ze sobą podśpiewywałem przez całą drogę. Wtórowała mi Amanda. 
                - Dobra, dobra, Andrzej, teraz twoja kolej. - oznajmiła nagle.
                - Moja kolej? - zapytałem zdziwiony?
                - Na poznanie moich rodziców. Przyjedziesz do nas w święta, co? - uśmiechnęła się. O cholera. No tak, tak ta chwila musiała kiedyś nastąpić. Ale musiałem się zgodzić, był to kamień milowy, ale z drugiej strony chciałem mieć to jak najszybciej za sobą. Postanowiliśmy wspólnie, że zawitam do jej domu rodzinnego w drugi dzień świąt. Sen z powiek spędzało mi nadejście tego dnia. Nie mogłem spać, z jedzeniem też miałem problem. Zupełnie jakbym się zakochał. Zaraz... ja byłem już zakochany. W każdym razie byłem zdenerwowany nieprzeciętnie. 
Moje dziwne zachowanie zauważył oczywiście Kłos:
                - Wronka co ty jesteś taki znerwicowany? Przechodzisz od stanu euforii w depresję. To ciąża? Nie martw się, kochany, jakoś sobie poradzimy. - pogłaskał mnie po głowie. - Ja rozumiem, że dla ciebie jest już za późno na wizytę u psychiatry, ale może jest jeszcze jakiś promyk nadziei? - naprawdę miałem ochotę wtedy uderzyć go w głowę.
                - Przedstawiłem Amandę rodzicom. - mruknąłem tylko w odpowiedzi.
                - I co? Terenia wyczuła konkurencję? - zaśmiał się.
                - Wręcz przeciwnie! Nawet mój tata wręcz zakochał się w niej. - rozpromieniłem się. 
                - Więc co jest nie halo?
                - Ona chce, żebym poznał jej rodziców. - znowu zamknąłem się w sobie, a mój kumpel zaczął się śmiać jak debil. - Nie śmiej się z nieszczęścia kolegi. - powiedziałem błagalnym głosem.
                - No nie mogę! - dusił się ze śmiechu. - Wielki Andrzej Wrona, przed którym większość dziewczyn w Polsce ściągałaby majtki na zawołanie boi się rodziców Amandy. Ale wiesz co? - nagle spoważniał. - Masz rację. Jest czego bać.
                - No widzisz? - całkowicie załamałem ręce.
                - Dobra, luz. Kupisz dla mamy kwiatki, ojcu jakiś alkohol, ubierzesz się ładnie, uczeszesz. W końcu nie jesteś byle kim i naprawdę kochasz ich córkę. - pocieszył mnie. 
                - Faktycznie, dam radę. - odzyskałem w końcu pewność siebie. Karollo miał rację. Ja sobie nie poradzę? Ja?! Andrzej Wrona nie da rady zrobić dobrego wrażenia?! Oczywiście, że da. Z taką myślą w głowie byłem już dużo spokojniejszy i mogłem wrócić do treningu.

Amanda
Byłam absolutnie zachwycona mamą Andrzeja. Pani Teresa okazała się kobietą pełną ciepła, rodzinną, dokładnie taką jak powinna być każda mama. Widać było, że bardzo dobrze wychowała swoje dzieci i miała z nimi świetny kontakt. Dzięki niej już po 10 minutach spędzonych w ich mieszkaniu moje zdenerwowanie zniknęło całkowicie. 
Nawet nie wiedziałam, że z ludźmi, których poznało się przed chwilą można tak dobrze się czuć. Rozmowa cały czas przebiegała bardzo pomyślnie. Widziałam, że Andrzej jest bardzo zadowolony z tego, jak odbierają mnie jego rodzice. A widać było, że byli nastawieni do mnie całkiem pozytywnie.
Nagle w mieszkaniu pojawił się brat Andrzeja. Zachwycił się moją urodą (no błagam, czym tu się zachwycać?) i od razu rzucił się do przytulania. Nie powiem zrobiło mi się bardzo miło, gdy nazwał mnie swoją bratową. 
               - A, byłabym zapomniała. Szykuje nam się wesele w rodzinie. - oznajmiła nagle mama Andrzeja. 
               - U kogo? - Andrzej podniósł ze zdziwieniem brwi.
               - Marta postanowiła w końcu zmienić stan cywilny. 
Marta jak się okazało to kuzynka Andrzeja, która tak jak oni mieszkała w Warszawie. Ucieszyłam się na myśl o zabawie rodzinnej. Zaraz... Rodzinnej?! Niezłe wyzwanie mi się szykuje. W końcu będę musiała zrobić dobre wrażenie na całej rodzinie Andrzeja. Na razie jednak cieszyłam się, że poznanie rodziców mojego ukochanego poszło tak sprawnie.
Po jakimś czasie pani Teresa zaproponowała mi, żebyśmy przeszły do kuchni.
               - Mam nadzieję, że Andrzej nas nie słyszy. - szepnęła konspiracyjnym głosem. - Chciałam zapytać, czy masz już dla niego prezent urodzinowy?
O cholera. Jaki prezent?! No tak, przecież Andrzej ma urodziny 27 grudnia. Jak mogłam o tym zapomnieć?! To wszystko przez te emocje!
               - Yyyy... Ja... Cały czas się zastanawiam, ale jeszcze nic szczególnego nie wymyśliłam. - skłamałam. 
               - Bo ja mam kilka propozycji... - zaczęła andrzejowa mama i oddałyśmy się dyskusji co takiego jej syn mógłby chcieć dostać na swoje 26. urodziny. 
W końcu wróciłyśmy do salonu, gdzie trwała zażarta dyskusja o tym, który z samochodów zasługuje na miano lepszego. Andrzej uparcie obstawał, że jest to Audi, a jego brat pozostawał przy zdaniu, że każdy kto raz usiądzie za kierownicą BMW od razu się w nim zakocha. Ja sama dodałam swoje trzy grosze do dysputy, przez co trzej panowie jakby na zawołanie otworzyli ze zdziwienia buzie.
               - To co? Kobieta nie może znać się na samochodach? - zapytałam krzywiąc się.
               - Oczywiście, że może. Ale ty coraz bardziej mnie zaskakujesz. - odrzekł urzeczony Andrzej. 
Nasza wizyta szybko jednak dobiegła końca i wracaliśmy do domu wyściskani do granic możliwości przez mamę Andrzeja i oczywiście obdarowani ciastem. Oboje byliśmy w wyśmienitych humorach. 
Teraz jednak role miały się odwrócić i to mój ukochany miał zapoznać się z moimi rodzicami. Oboje uzgodniliśmy, że przyjedzie do mnie w święta. Nie mogłam się doczekać tego dnia, ale z drugiej strony... Jasiek. To mogła być spora przeszkoda. W jego oczach Rafał dalej jawił się jako idealny facet dla mnie. No dobrze, tylko dlaczego nie brał pod uwagę tego, że on mnie zdradził? Nie potrafiłam tego pojąć. Musiałam szybko coś wymyślić i znaleźć jakiś punkt zaczepienia, dzięki któremu chłopcy mogliby się naprawdę polubić. Bingo! Z pewnością mogłyby to być samochody. Postanowiłam, że będąc już w domu szepnę Jaśkowi to i owo, żeby Andrzej zyskał w jego oczach. 
Tak, ta wizyta musiała się udać.

Ścieżka dźwiękowa cz.2

"...Dla mnie miłość to nie czerwone róże, kolacje przy świecach, romantyczne słowa, prezenty, trzymanie się za rękę, cielęcy wzrok, bezsenne noce, pocałunki na pokaz... Nie potrzebuje tego wszystkiego.... Potrzebuję poczucia bezpieczeństwa, oparcia, pocieszenia, zrozumienia i takiej pewności, ze mogę powiedzieć wszystko, a nie zostanie to źle odebrane, ze zawsze czekają na mnie jego ramiona, cokolwiek się stanie. Potrzebuje swojego odbicia w jego oczach, nieprzerysowanego z jakiegoś taniego romansu, lecz prawdziwego, ze wszystkimi wadami i zaletami..." 

Amanda
Ech, święta. Powinien to być czas spędzony z rodziną, celebrowany, a nie tak jak to wygląda w większości domów - gonitwa, żeby wszystko było idealnie przygotowane. Niestety u mnie było podobnie. Kiedy jednak w końcu zasiedliśmy w Wigilię całą rodziną do stołu nastrój powrócił. Cudownie było tak siedzieć z nimi wszystkimi, a trzeba przyznać, że przy stole znalazło się naprawdę sporo osób, ponieważ oprócz nas, domowników znalazło się tam całe rodzeństwo taty i ich rodziny. Do pełni szczęścia brakowało mi jedynie Andrzeja. Mój wybranek miał nas odwiedzić dopiero w drugi dzień świąt. Po kolacji zgodnie z tradycją udaliśmy się do kościoła na pasterkę, a w pierwszy dzień świąt mieliśmy udać się do domu rodzinnego mojej mamy. 
Lubiłam tam jeździć, jednak gdy tylko widziałam moje dwie kuzynki, które były bliźniaczkami mój humor od razu siadał. Mianowicie Patrycja i Paulina stanowiły duet podobny do "wspaniałych" sióstr Kopciuszka. Tak właśnie czasami się przy nic czułam - jak Kopciuszek. Sama nie wiedziałam dlaczego tak się dzieje. Wcale nie były ładniejsze ode mnie, za to ich ego było na poziomie Burj Khalify. Były cholernie pewnie siebie i od dziecka nie lubiły mnie. Dogryzały mi na każdym kroku, krytykując mój wygląd, zachowanie etc. Jeszcze tylko brakowało, żebym na ich żądanie zamiatała popiół. 
Na wizytę u dziadków ubrałam się całkiem elegancko. Gdy dojechaliśmy, moich ulubienic jeszcze nie było. Pomogłam babci w nakryciu stołu, a gdy skończyłam w drzwiach stanęły Patrycja i Paulina. "Brygada PP" jak ich nazywałam, zawsze twierdziła, że starają się wyglądać jak z najnowszych wybiegów mody. Ja jednak ich dzisiejszy styl określiłabym jako "hipsterski bezdomny". Naprawdę daleko było im do świątecznej elegancji. Ale ok, to podobno ja nie umiałam się modnie ubrać. 
                     - Cześć Amanda! - ich sztuczny entuzjazm było czuć z daleka. Obie teatralnie cmoknęły w powietrze przy moim policzku. - Co u Ciebie? 
Błagam! Nie to, że wyglądały prawie tak samo, to jeszcze prawie zawsze mówiły to samo w jednym momencie. 
                    - Nie ukrywam, że trochę się pozmieniało. - uśmiechnęłam się próbując zachować spokój, a one bezczelnie zlustrowały mnie od góry do dołu.
                    - Ach, widziałam! "Sportowe słodkości" to nasz ukochany portal, prawda Paula? - zapytała swoją siostrę Patrycja. 
                    - Tak. tak. Sam Andrzej Wrona. Co on w tobie widzi? - zapytała mnie wprost Paulina vel. Paula, która wszystkim kazała się tak nazywać, ponieważ nienawidziła oficjalnej wersji swojego imienia, a we mnie zagotowała się krew.
                    - Inteligencję? - zapytałam, jednak nie oczekiwałam twierdzącej odpowiedzi, bowiem w słowniku bliźniaczek takie słowo nie istniało. Postanowiłam szybko oddalić się od nich, ponieważ jeszcze jedno miłe zdanie skierowane w moją stronę, a przyrzekam, moja pięść wylądowałaby na głowie którejś z nich. 
Usiadłam do stołu i do końca obiadu starałam się trzymać z daleka od nich dwóch, a przynajmniej nie reagować na zaczepki. Skupiałam się tylko na tym, że już jutro będę mogła przedstawić Andrzeja rodzicom.

Następnego dnia obudziłam się dosyć wcześnie. No dobra, przyznaję, z wrażenia nie przespałam prawie całej nocy. W myślach tylko układałam możliwe scenariusze tego spotkania. Pomogłam mamie przygotować obiad, a sama ładnie się ubrałam i niecierpliwie wyczekiwałam przyjazdu Andrzeja. Aż poderwałam się z miejsca, gdy usłyszałam dzwonek do drzwi. Otworzyłam je, a za nimi stał jak zwykle piękny Andrzej Wrona z kwiatami w ręku i torebką, w której znajdował się jakiś alkohol. Przywitałam się z nim i z bijącym sercem wkroczyłam za nim do salonu, gdzie siedziała już cała moja rodzina...                   

-----------------------------------------------------------------------------------------
CZYTASZ? - SKOMENTUJ!
Strasznie Was przepraszam, ale ostatnio cierpię na chroniczny brak weny, dlatego te rozdziały są jakie są. Być może jednak, że niedługo powstanie prolog do mojego nowego opowiadania :)
Rozdział świąteczny z lekkim opóźnieniem, ale jest :)

A wiecie, kto obchodził wczoraj urodziny? :) Oczywiście - nasz bohater i ulubieniec, Andrzej Wrona :) Spóźnione sto lat i czego można mu życzyć? Chyba tego, żeby był tak szczęśliwy, jak jest w moim opowiadaniu :)