Mój internet nie chce ze mną dzisiaj współpracować i niestety nie wstawię nowej części. Teraz piszę z aplikacji na telefonie, ale samej notki z niej nie wstawię, bo piosenka, cytaty etc.
Mam nadzieję, że będziecie czekać. Jak tylko odzyskam władzę nad internetem postaram się wstawić, także cierpliwości! :)
Buźka! :*
sobota, 9 maja 2015
czwartek, 23 kwietnia 2015
ROZDZIAŁ XXVI - But I feel like I'm dying till I feel your touch
Ścieżka dźwiękowa cz.1
Andrzej
"Nawet ci pomogę" - te słowa cały czas odbijały się echem w mojej głowie. Jasiek powiedział, że pomoże mi odzyskać Amandę. Tylko jak? W jaki sposób?
Nie wyczuwałem w tym żadnego podstępu. Wiedziałem, jak bardzo on ją kocha i chce dla niej jak najlepiej. To było bardzo dziwne spotkanie, ale dodało mi dziwnej otuchy. Poczułem, że nie jestem z tą tragedią sam, a po mojej stronie stanął kto? Brat mojej dziewczyny, który powinien mnie w tym momencie znienawidzieć.
- Kto to był? - ni stąd ni zowąd obok mnie pojawił się Karollo.
- Cccco? - wyrwałem się z letargu. - A, brat Amandy.
Karolowi prawie wyszły oczy z orbit.
- I on ci nie wpierdolił? - wypalił, a ja spiorunowałem go wzrokiem. - No co? Z obiektywnego punktu widzenia każdy kochający brat powinien tak postąpić.
- Ale on tego nie zrobił. - odpowiedziałem i westchnąłem głośno. - Karol... On powiedział, że mi pomoże
- Cooo? - Karol złapał się za serce. - Halo, siostro, proszę wezwać lekarza! Mam zawał!
Pokręciłem tylko z dezaprobatą głową.
- Nie pajacuj.
- Dobra, już dobra. - starał się mnie udobruchać. - A może nie będziemy tak stać na tym mrozie? - zaproponował i skierowaliśmy się do mojego mieszkania.
Wchodziliśmy w milczeniu po schodach, gdy nagle usłyszałem brzdęk butelek.
- Co jest do cholery? - pomyślałem na głos.
- A nic, to tylko moje skarby tak hałasują. - uśmiechnął się tajemniczo Karollo.
Uniosłem ze zdziwienia brwi.
- O czym ty w ogóle mówisz?
Karol w odpowiedzi zdjął plecak i rozsunął go, pokazując jego zawartość. W środku znajdowało się kilka butelek wódki. Aż zagwizdałem z wrażenia.
- A to z jakiej okazji?
- No wiesz, przyjacielu, wiedziałem, że będziesz dzisiaj w kiepskiej kondycji i będziesz potrzebował towarzystwa na wieczór, a więc jestem!
Wiedziałem, że to do niczego nie prowadzi. Ostatnimi czasy jedynie alkohol przynosił mi ulgę i przynajmniej na chwilę mogłem zapomnieć o mojej beznadziejnej sytuacji. Tym razem również się tak stało. Pogadaliśmy z Karolem, wypiliśmy trochę, wróć, uchlaliśmy się jak świnie aż do nieprzytomności. Ostatnio, gdy umówiliśmy się na wódkę, opowiadałem mu o wizycie Amandy u mnie. Kiedy to było i jaki byłem wtedy szczęśliwy. Ostatnio zrobiłem się strasznie sentymentalny. Zresztą teraz pozostało mi tylko wspominać, nic więcej. Moje życie się skończyło.
Po raz kolejny śniła mi się Amanda. Znowu biegliśmy brzegiem morza, znowu byliśmy ze sobą bardzo szczęśliwi, znowu miłość kwitła i znowu obudziłem się z wielką pustką w sercu. Powoli zaczynałem się przyzwyczajać do tego stanu. Czas leczy rany? Bzdura. Ja po prostu przyzwyczaiłem się do bólu.
- Wrona, wstawaj. - poczułem lekkie szarpanie.
- Kurwa, znowu budzimy się razem w jednym łóżku. - zauważyłem z niesmakiem. - Koniec z piciem!
Karollo wymacał swoją komórkę i jak oparzony zerwał się z łóżka.
- Ja pierdolę! - zaczął w pośpiechu zakładać spodnie. - No nie leż tak, już jesteśmy spóźnieni!
- Spóźnieni? O kurwa, trening! - w tym momencie pobiłem chyba rekord Guineessa w ubieraniu się.
Szybko wybiegliśmy przed blok. Karollo już kierował się do samochodu, ale w ostatniej chwili go powstrzymałem.
- Zwariowałeś? Jesteśmy na ostrym kacu. Nie możesz prowadzić.
- Faktycznie. To biegiem. - i ruszyliśmy w stronę hali.
Po 10 minutach sprintu zziajani wbiegliśmy do budynku. Szybko przebraliśmy się i stawiliśmy na treningu.
- Wy dwaj! 20 karnych okrążeń! - z miejsca wskazał na nas Miguel.
- Ale trenerze... - próbowałem nas bronić. - My już zaliczyliśmy rozgrzewkę.
- Bez dyskusji!
I co mieliśmy poradzić? Musieliśmy zaliczyć karę. Jednak nie to było najgorsze.
Rozpoczął się właściwy trening a kac dopiero wtedy dał o sobie znać. Głowy jak na zawołanie zaczęły nas boleć, co ja mówię, ból rozsadzał od środka.
Próbowaliśmy się skupić mimo to, ale to było niewykonalne. Kiedy po raz szósty nie trafiłem w piłkę, a Karollo kolejny raz z rzędu zepsuł zagrywkę i skierował piłkę na trybuny, Miguel wkurzył się nie na żarty. Poprosił nas do siebie w trybie natychmiastowym i wyprowadził na korytarz.
- Chłopaki, mnie nie oszukacie. - rzekł poważnie Falasca. - Wiem, że jesteście na niezłym kacu. Rozumiem też, że Andrzej ma problemy osobiste, ale jeszcze jeden taki numer i wyciągnę z tego konsekwencje. Zrozumiano?
- Tak jest. - odrzekli niemalże chórem.
- Dobrze, a teraz możecie już iść do domu. I tak nie będzie z was pożytku.
Amanda
Siedziałam przy stole w kuchni, trzymając w ręku kubek gorącej herbaty i tępo wpatrywałam się w widok za oknem. Śnieg pięknie okalał gałązki pozbawione liści tworząc przy tym iście bajkowy krajobraz, jednak ja byłam niewrażliwa na piękno. Tak właśnie wyglądała moja rzeczywistość. Przeważnie siedziałam owinięta kocem i patrzyłam za okno albo skakałam po kanałach telewizyjnych. Nie będę po raz setny mówiła, że moje życie straciło sens, chociaż faktycznie tak było. Jadłam, piłam, oddychałam jedynie z przyzwyczajenia. To wszystko było dla mnie zbyt ciężkie.
Wiedziałam, że mam w mojej rodzince ogromne wsparcie, ale nikt ani nic nie mogło wypełnić pustki o Andrzeju, który... oczywiście nie odezwał się ani słowem. Ale czy ja faktycznie chciałam z nim rozmawiać? Chyba nawet nie potrafiłabym... Bo i o czym mielibyśmy rozmawiać? Może on błagałby mnie o wybaczenie, ja wspaniałomyślnie przyjęłabym jego przeprosiny i żylibyśmy długo i szczęśliwie? Niestety, nie przewidywałam dla nas scenariusza z happy endem. Najwidoczniej tak miało być.
Nagle do kuchni wszedł mój brat. Usiadł naprzeciwko mnie przy stole i spojrzał na mnie poważnie.
- To jak siostra, opowiesz mi teraz na chłodno, co właściwie stało się wtedy w klubie?
- Ale co ja mam ci powiedzieć, Jasiek? - spojrzałam na niego z wyrzutem. - Była impreza urodzinowa, Andrzej upił się i przespał z tą suką. Tyle.
- Ja wiem, że jest ci ciężko, ale trzeba się z tym pogodzić. - próbował mnie pocieszyć. Marna pociecha.
- Ty chyba żartujesz. Straciłam miłość mojego życia i mam się z tym pogodzić?! - wykrzyknęłam.
- Spokojnie, Amanda. Nie unoś się. - Jasiek wyraźnie chciał mnie uspokoić, ale ja czułam tylko jak rośnie mi gula w gardle.
- Ja mam być spokojna, tak?! Co ty w ogóle wiesz o bólu?! - czułam, że zaczynam tracić nad sobą kontrolę, ale było już za późno. - Odkąd pamiętam przebierałeś w panienkach, wszystkim na twój uginały się kolana, a ja co? Po raz kolejny zostałam zdradzona!
- Rozumiem cię...
- Gówno rozumiesz! - łzy wyciekły z oczu ogromną falą, a ja odwróciłam się na pięcie i uciekłam do pokoju, trzaskając mocno drzwiami.
Rzuciłam się na łóżko i zaczęłam rzewnie płakać. Który to już raz w ciągu tych kilku dni?
Ścieżka dźwiękowa cz.2 (słuchajcie od 2:00)
Wszechwiedzący narrator
- Ja pierdolę. Znowu narobiłem kwasu. - mruknął Jasiek sam do siebie.
Miał serdecznie dość tej chorej sytuacji. Myślał, że Amanda z czasem zapomni, ale robiło się coraz gorzej. Już wcześniej obiecał sobie, że pomoże te dwójce pogodzić się, nie tylko ze względu na to, że nie chciał, żeby jego siostra dalej cierpiał, ale chłopak miał już serdecznie dość jej ciągłych napadów płaczu.
Wczoraj co prawda pojechał do Wrony, żeby obić mu mordę, ale ostatecznie z tego zrezygnował, wiedząc, że Amanda nie wybaczyłaby mu tego. Zamiast tego ze zdziwieniem dla samego siebie obiecał siatkarzowi, że mu pomoże odzyskać jego siostrę. Od kiedy zrobił się z niego taki miłosierny Samarytanin?
Jednak dzisiaj po kolejnym ataku Amandy zdecydował, że koniecznie musi coś z tym zrobić i wcielić słowa w czyn. Nigdy nie brakowało mu dobrych pomysłów, także i teraz odpowiedni koncept szybko wpadł mu do głowy. Tym razem postanowił użyć swojego uroku osobistego i uwieść tę nieszczęśnicę, która zniszczyła życie Wronie.
Jeszcze przez chwilę zastanawiał się, jak do niej dotrzeć, jednak szybko wpadł na odpowiedni pomysł. Jasiek już doskonale wiedział co zrobić. Wystarczyło zadzwonić do Kłosowej dziewczyny, zapytać ją, gdzie przebywa owa niszczycielka ludzkich egzystencji, udać się tam i niby przypadkiem ją poderwać. Wierzył, że dalej wszystko potoczy się samo i Milena będzie jadła mu z ręki, a tym samym zniknie z życia jego siostry i tego jej pożal się Boże wybranka.
Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że jest przystojny i kobiety lecą na niego. Wiedział, że gdy tylko będzie chciał, nawet Milena się mu nie oprze. Postanowił wcielić słowa w czyn i potajemnie zdobył numer do Oli, dziewczyny Kłosa.
- Cześć Ola, pewnie mnie nie znasz, a raczej na pewno. - rozpoczął swój monolog. - Jestem bratem Amandy i mam do ciebie pewną sprawę.
Wiele dobrego słyszał od Amandy o niej, więc wiedział, że dziewczyna na pewno mu pomoże. Postanowił nawet wtajemniczyć ją w swój plan.
- Nie martw się, nie zabiję Andrzeja. Wiem, że jest idiotą i nie zasługuje na moją siostrę, ale ona naprawdę go kocha. Wiesz, beznadziejny przypadek, ale ja nie mogę patrzeć na to jak cierpi. - oznajmił jej, gdy spotkali się w kawiarni. Jasiek nie chciał czekać i jeszcze tego samego dnia wybrał się do Łodzi, żeby przedstawić Oli swój niecny plan.
- Rozumiem. Bardzo polubiłam Amandę i uważam, że żadna z dziewczyn tak bardzo nie pasuje do Andrzeja. - przytaknęła. - Znam go trochę dłużej niż ty i doskonale wiem, że nie zdradziłby swojej ukochanej, naprawdę. Ten przypadek z Mileną to jakaś fatalna pomyłka.
Jasiek nie był jednak aż tak pozytywnie nastawiony.
- Dobra, dobra. Zrobił, czy nie, oni muszą wrócić do siebie, inaczej ja tego nie zniosę.
- Ale jak zamierzasz do tego doprowadzić? - Ola przenikliwie spojrzała na niego.
- Uwiodę tę całą Milenę. - odparł bez cienie zażenowania i wygodnie rozsiadł się na krześle.
- Ja rozumiem, że specyficzne poczucie humoru jest u was rodzinne, ale to był kiepski żart. - blondynka próbowała ze śmiechem potraktować tę niezmiernie dziwną odpowiedź.
Brunet w odpowiedzi tylko się roześmiał.
- Ale ja nie żartuję. - zapewnił ją. - Potrafię bajerować.
W tym momencie dziewczynie zrobiło się naprawdę gorąco. Brat Amandy był naprawdę przystojny, ale zaraz jak ona mogła tak reagować po tylu latach z Karolem?
- Nnnnno dobrze. - odparła niepewnie. - Ale jaką rolę ja mam w tym odegrać?
- Stworzysz warunki ku temu, żebyśmy mogli się spotkać. - brunet zaszczycił ją promiennym uśmiechem.
- Możesz jaśniej?
- Żartuję. - oparł łokcie na stole i podparł dłońmi twarz. - Po prostu powiesz mi, gdzie ona teraz może się znajdować.
Ola podała mu adres w hotelu, w którym zakwaterowana była Milena i wytłumaczyła jak ona wygląda. Jasiek jako dżentelmen uregulował rachunek i pożegnał się z blondynką.
Nie tracąc czasu szybko skierował się pod hotel, zaparkował auto i zastanawiał co dalej robić. Po 10 minutach zauważył wchodzącą do hotelu blondynkę. Opis się zgadzał, a więc to musiała być Milena.
- Dobra moja. - mruknął i szybko wysiadł z samochodu.
Pobiegł za blondynką i wpadł za nią do windy. Niby przypadkiem dotknął jej dłoni, gdy wciskała guzik, udając, że wybiera się na to samo piętro. Z czarującym uśmiechem na ustach przeprosił ją i stanął obok niej.
Zdążył zanotować, że dziewczyna co i rusz zerka na niego.
"Już jesteś moja" - pomyślał tylko i zagadał ją. - Czy myśmy się już wcześniej nie spotkali?
Blondynka roześmiała się.
- Gdyby tak było na pewno bym pana zapamiętała. - odpowiedziała i wyszła z windy.
Jasiek jednak wiedział, że przez najbliższą godzinę będzie myślała tylko o nim. Zjechał na dół i poszedł do samochodu.
Nie minęła godzina, gdy blondynka wyszła z budynku i skierowała się ulicą w lewo. Jasiek wysiadł z samochodu i poszedł za nią, zachowując bezpieczną odległość, byle tylko ta go nie zauważyła. Zobaczył, że Milena wchodzi do kawiarni. Postanowił odczekać 10 minut i sam wszedł do budynku.
Od razu zauważył, gdzie ona siedzi. Ku jego uciesze była sama. Nie czekał ani na chwili i podszedł do jej stolika.
- To znowu pani? - zagadnął.
- Znowu się spotykamy. - odpowiedziała. - Cóż za przypadek.
- Powiedziałbym raczej, że przeznaczenie. - stwierdził czarująco się uśmiechając i już po 20 minutach rozmowy zadowolony dzierżył w dłoni kartkę z jej numerem telefonu.
Oboje spędzili Sylwestra w kameralnym gronie. Oboje rozpoczęli Nowy Rok bez siebie, mimo iż mieli zrobić to razem w górach. Oboje dalej nie odzywali się do siebie ani słowem. Oboje cholernie za sobą tęsknili. Oboje dalej nie wyobrażali sobie życia bez siebie. Oboje byli załamani.
Tak mniej więcej wyglądała ostatnio rzeczywistość Amandy i Andrzeja i nic nie zapowiadało tego, że ma się to w końcu zmienić.
Andrzej już w nowym roku wiele razy przyjeżdżał pod blok Amandy, żeby spojrzeć w jej okno. Wiele razy stał już po drzwiami do bloku, żeby zadzwonić domofonem, jednak w ostatniej chwili tchórzył i wracał do domu jeszcze bardziej załamany.
Amandzie natomiast wiele razy wydawało się, że go widzi. Po chwili jednak zmieniała zdanie i uświadamiała sobie, że to tylko złudna fatamorgana.
Pewnego razu, gdy Andrzej po raz kolejny stał pod klatką i zastanawiał się, czy nacisnąć guzik z nr 7, obok niego pojawiła się Wiktoria.
- Andrzej! - szczerze ucieszyła się na jego widok. Nie przyznawała się przyjaciółce, ale już od dobrych kilku dni codziennie biegała do kościoła i przez godzinę modliła się, żeby Andrzej odezwał się do Amandy. - Co ty tutaj robisz?
Szatyn wyraźnie się zmieszał.
- Nie mów Amandzie, że tutaj byłem. - powiedział smutno i szybko oddalił się.
- Wiesz, że nie mogę ci tego obiecać... - odpowiedziała sama do siebie, bo obok niej nie było już nikogo.
Weszła do mieszkania i zastanawiała się, czy powiedzieć o tym wszystkim przyjaciółce. Stwierdziła jednak, że nawet smutna prawda jest lepsza od kłamstwa i postanowiła od razu poinformować ją o tym, co się przed chwilą stało.
- Amanda... On tutaj był...
- Ale kto? - zdziwiła się brunetka, jednak promyk nadziei zapalił się w jej sercu.
- Andrzej... - nieśmiało powiedziała Wiki, czekając na reakcję przyjaciółki. Spodziewała się kolejnego wybuchu płaczu, ale ta rzuciła się jej na szyję.
- Naprawdę?! - ucałowała przyjaciółkę w oba policzki. - Kocham cię Wiki!
- Ale jak? Dlaczego tak się cieszysz? - Wiktoria nie podzielała entuzjazmu Amandy.
- Nie rozumiesz? - zdziwiła się brunetka, którą obecnie rozsadzało szczęście. - Był tutaj to znaczy, że o mnie nie zapomniał, że cały czas pamięta. A może.... On mnie dalej kocha?
-----------------------------------------------------------------------------------------
CZYTASZ? - SKOMENTUJ!
Tak jak zapowiedziałam, jestem :) Rozdział nie za długi, ale tylko dlatego, że jest przejściowy.
Pozostawiam go Wam do oceny i życzę miłego czytania :)
Zapraszam Was też na nowy rozdział na www.chaste-or-naughty.blogspot.com :)
Buźka :*
Andrzej
"Nawet ci pomogę" - te słowa cały czas odbijały się echem w mojej głowie. Jasiek powiedział, że pomoże mi odzyskać Amandę. Tylko jak? W jaki sposób?
Nie wyczuwałem w tym żadnego podstępu. Wiedziałem, jak bardzo on ją kocha i chce dla niej jak najlepiej. To było bardzo dziwne spotkanie, ale dodało mi dziwnej otuchy. Poczułem, że nie jestem z tą tragedią sam, a po mojej stronie stanął kto? Brat mojej dziewczyny, który powinien mnie w tym momencie znienawidzieć.
- Kto to był? - ni stąd ni zowąd obok mnie pojawił się Karollo.
- Cccco? - wyrwałem się z letargu. - A, brat Amandy.
Karolowi prawie wyszły oczy z orbit.
- I on ci nie wpierdolił? - wypalił, a ja spiorunowałem go wzrokiem. - No co? Z obiektywnego punktu widzenia każdy kochający brat powinien tak postąpić.
- Ale on tego nie zrobił. - odpowiedziałem i westchnąłem głośno. - Karol... On powiedział, że mi pomoże
- Cooo? - Karol złapał się za serce. - Halo, siostro, proszę wezwać lekarza! Mam zawał!
Pokręciłem tylko z dezaprobatą głową.
- Nie pajacuj.
- Dobra, już dobra. - starał się mnie udobruchać. - A może nie będziemy tak stać na tym mrozie? - zaproponował i skierowaliśmy się do mojego mieszkania.
Wchodziliśmy w milczeniu po schodach, gdy nagle usłyszałem brzdęk butelek.
- Co jest do cholery? - pomyślałem na głos.
- A nic, to tylko moje skarby tak hałasują. - uśmiechnął się tajemniczo Karollo.
Uniosłem ze zdziwienia brwi.
- O czym ty w ogóle mówisz?
Karol w odpowiedzi zdjął plecak i rozsunął go, pokazując jego zawartość. W środku znajdowało się kilka butelek wódki. Aż zagwizdałem z wrażenia.
- A to z jakiej okazji?
- No wiesz, przyjacielu, wiedziałem, że będziesz dzisiaj w kiepskiej kondycji i będziesz potrzebował towarzystwa na wieczór, a więc jestem!
"...Właściwie, to dobre słowo. Taka przykrywka do wszystkiego, czego
nie chcemy powiedzieć. (...) Właściwie - znaczy prawie kłamstwo. Właściwie nic
mi nie jest. To znaczy: jest mi wszystko..."
Wiedziałem, że to do niczego nie prowadzi. Ostatnimi czasy jedynie alkohol przynosił mi ulgę i przynajmniej na chwilę mogłem zapomnieć o mojej beznadziejnej sytuacji. Tym razem również się tak stało. Pogadaliśmy z Karolem, wypiliśmy trochę, wróć, uchlaliśmy się jak świnie aż do nieprzytomności. Ostatnio, gdy umówiliśmy się na wódkę, opowiadałem mu o wizycie Amandy u mnie. Kiedy to było i jaki byłem wtedy szczęśliwy. Ostatnio zrobiłem się strasznie sentymentalny. Zresztą teraz pozostało mi tylko wspominać, nic więcej. Moje życie się skończyło.
Po raz kolejny śniła mi się Amanda. Znowu biegliśmy brzegiem morza, znowu byliśmy ze sobą bardzo szczęśliwi, znowu miłość kwitła i znowu obudziłem się z wielką pustką w sercu. Powoli zaczynałem się przyzwyczajać do tego stanu. Czas leczy rany? Bzdura. Ja po prostu przyzwyczaiłem się do bólu.
"...jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. nie
można go nikomu wytłumaczyć. nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada ciasno
na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy..."
- Wrona, wstawaj. - poczułem lekkie szarpanie.
- Kurwa, znowu budzimy się razem w jednym łóżku. - zauważyłem z niesmakiem. - Koniec z piciem!
Karollo wymacał swoją komórkę i jak oparzony zerwał się z łóżka.
- Ja pierdolę! - zaczął w pośpiechu zakładać spodnie. - No nie leż tak, już jesteśmy spóźnieni!
- Spóźnieni? O kurwa, trening! - w tym momencie pobiłem chyba rekord Guineessa w ubieraniu się.
Szybko wybiegliśmy przed blok. Karollo już kierował się do samochodu, ale w ostatniej chwili go powstrzymałem.
- Zwariowałeś? Jesteśmy na ostrym kacu. Nie możesz prowadzić.
- Faktycznie. To biegiem. - i ruszyliśmy w stronę hali.
Po 10 minutach sprintu zziajani wbiegliśmy do budynku. Szybko przebraliśmy się i stawiliśmy na treningu.
- Wy dwaj! 20 karnych okrążeń! - z miejsca wskazał na nas Miguel.
- Ale trenerze... - próbowałem nas bronić. - My już zaliczyliśmy rozgrzewkę.
- Bez dyskusji!
I co mieliśmy poradzić? Musieliśmy zaliczyć karę. Jednak nie to było najgorsze.
Rozpoczął się właściwy trening a kac dopiero wtedy dał o sobie znać. Głowy jak na zawołanie zaczęły nas boleć, co ja mówię, ból rozsadzał od środka.
Próbowaliśmy się skupić mimo to, ale to było niewykonalne. Kiedy po raz szósty nie trafiłem w piłkę, a Karollo kolejny raz z rzędu zepsuł zagrywkę i skierował piłkę na trybuny, Miguel wkurzył się nie na żarty. Poprosił nas do siebie w trybie natychmiastowym i wyprowadził na korytarz.
- Chłopaki, mnie nie oszukacie. - rzekł poważnie Falasca. - Wiem, że jesteście na niezłym kacu. Rozumiem też, że Andrzej ma problemy osobiste, ale jeszcze jeden taki numer i wyciągnę z tego konsekwencje. Zrozumiano?
- Tak jest. - odrzekli niemalże chórem.
- Dobrze, a teraz możecie już iść do domu. I tak nie będzie z was pożytku.
Amanda
"...Nie cierpiała uczucia, że nie ma powodu, by rano się budzić;
nienawidziła uczuć, jakie ogarniały ją, kiedy się budziła. Nie mogła już znieść
myśli, że nie ma na co w życiu czekać. Tęskniła za świadomością, że jest
kochana, za jego dotykiem, wsparciem, słowami miłości..."
Siedziałam przy stole w kuchni, trzymając w ręku kubek gorącej herbaty i tępo wpatrywałam się w widok za oknem. Śnieg pięknie okalał gałązki pozbawione liści tworząc przy tym iście bajkowy krajobraz, jednak ja byłam niewrażliwa na piękno. Tak właśnie wyglądała moja rzeczywistość. Przeważnie siedziałam owinięta kocem i patrzyłam za okno albo skakałam po kanałach telewizyjnych. Nie będę po raz setny mówiła, że moje życie straciło sens, chociaż faktycznie tak było. Jadłam, piłam, oddychałam jedynie z przyzwyczajenia. To wszystko było dla mnie zbyt ciężkie.
Wiedziałam, że mam w mojej rodzince ogromne wsparcie, ale nikt ani nic nie mogło wypełnić pustki o Andrzeju, który... oczywiście nie odezwał się ani słowem. Ale czy ja faktycznie chciałam z nim rozmawiać? Chyba nawet nie potrafiłabym... Bo i o czym mielibyśmy rozmawiać? Może on błagałby mnie o wybaczenie, ja wspaniałomyślnie przyjęłabym jego przeprosiny i żylibyśmy długo i szczęśliwie? Niestety, nie przewidywałam dla nas scenariusza z happy endem. Najwidoczniej tak miało być.
"...Być razem -
nie ma mowy, zapomnieć - nie ma mowy, wyrzucić - nie da rady..."
- To jak siostra, opowiesz mi teraz na chłodno, co właściwie stało się wtedy w klubie?
- Ale co ja mam ci powiedzieć, Jasiek? - spojrzałam na niego z wyrzutem. - Była impreza urodzinowa, Andrzej upił się i przespał z tą suką. Tyle.
- Ja wiem, że jest ci ciężko, ale trzeba się z tym pogodzić. - próbował mnie pocieszyć. Marna pociecha.
- Ty chyba żartujesz. Straciłam miłość mojego życia i mam się z tym pogodzić?! - wykrzyknęłam.
- Spokojnie, Amanda. Nie unoś się. - Jasiek wyraźnie chciał mnie uspokoić, ale ja czułam tylko jak rośnie mi gula w gardle.
- Ja mam być spokojna, tak?! Co ty w ogóle wiesz o bólu?! - czułam, że zaczynam tracić nad sobą kontrolę, ale było już za późno. - Odkąd pamiętam przebierałeś w panienkach, wszystkim na twój uginały się kolana, a ja co? Po raz kolejny zostałam zdradzona!
- Rozumiem cię...
- Gówno rozumiesz! - łzy wyciekły z oczu ogromną falą, a ja odwróciłam się na pięcie i uciekłam do pokoju, trzaskając mocno drzwiami.
Rzuciłam się na łóżko i zaczęłam rzewnie płakać. Który to już raz w ciągu tych kilku dni?
"…Za każdym razem, gdy się z kimś rozstajesz, zostawiasz u tego
kogoś kawałek swojej duszy... A ten ból...to jest brak tego kawałka. Boli, bo
jest u kogoś innego. Ten kawałek kiedyś wróci, ale to trwa długo. Czasem widzę
te kawałki na różnych ludziach jako takie małe niebieskie światełka. Kawałki
dusz ludzi, którzy cię kiedyś kochali i już nie kochają. Wszyscy mamy na sobie
takie światełka..."
Ścieżka dźwiękowa cz.2 (słuchajcie od 2:00)
Wszechwiedzący narrator
- Ja pierdolę. Znowu narobiłem kwasu. - mruknął Jasiek sam do siebie.
Miał serdecznie dość tej chorej sytuacji. Myślał, że Amanda z czasem zapomni, ale robiło się coraz gorzej. Już wcześniej obiecał sobie, że pomoże te dwójce pogodzić się, nie tylko ze względu na to, że nie chciał, żeby jego siostra dalej cierpiał, ale chłopak miał już serdecznie dość jej ciągłych napadów płaczu.
Wczoraj co prawda pojechał do Wrony, żeby obić mu mordę, ale ostatecznie z tego zrezygnował, wiedząc, że Amanda nie wybaczyłaby mu tego. Zamiast tego ze zdziwieniem dla samego siebie obiecał siatkarzowi, że mu pomoże odzyskać jego siostrę. Od kiedy zrobił się z niego taki miłosierny Samarytanin?
Jednak dzisiaj po kolejnym ataku Amandy zdecydował, że koniecznie musi coś z tym zrobić i wcielić słowa w czyn. Nigdy nie brakowało mu dobrych pomysłów, także i teraz odpowiedni koncept szybko wpadł mu do głowy. Tym razem postanowił użyć swojego uroku osobistego i uwieść tę nieszczęśnicę, która zniszczyła życie Wronie.
Jeszcze przez chwilę zastanawiał się, jak do niej dotrzeć, jednak szybko wpadł na odpowiedni pomysł. Jasiek już doskonale wiedział co zrobić. Wystarczyło zadzwonić do Kłosowej dziewczyny, zapytać ją, gdzie przebywa owa niszczycielka ludzkich egzystencji, udać się tam i niby przypadkiem ją poderwać. Wierzył, że dalej wszystko potoczy się samo i Milena będzie jadła mu z ręki, a tym samym zniknie z życia jego siostry i tego jej pożal się Boże wybranka.
Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że jest przystojny i kobiety lecą na niego. Wiedział, że gdy tylko będzie chciał, nawet Milena się mu nie oprze. Postanowił wcielić słowa w czyn i potajemnie zdobył numer do Oli, dziewczyny Kłosa.
- Cześć Ola, pewnie mnie nie znasz, a raczej na pewno. - rozpoczął swój monolog. - Jestem bratem Amandy i mam do ciebie pewną sprawę.
Wiele dobrego słyszał od Amandy o niej, więc wiedział, że dziewczyna na pewno mu pomoże. Postanowił nawet wtajemniczyć ją w swój plan.
"...Oni się naprawdę kochają, a jeżeli o tym
zapomnieli, bądź tego nie widza, to trzeba otworzyć im oczy. Jeżeli dwoje ludzi
się kocha, to trzeba zrobić wszystko by mogli być razem, nawet jeśli ktoś
będzie niezadowolony. Zawsze znajdzie się ktoś kto będzie niezadowolony. Chyba
lepiej jak na świecie będą dwie osoby szczęśliwe, niż trzy niezadowolone,
prawda...?"
- Nie martw się, nie zabiję Andrzeja. Wiem, że jest idiotą i nie zasługuje na moją siostrę, ale ona naprawdę go kocha. Wiesz, beznadziejny przypadek, ale ja nie mogę patrzeć na to jak cierpi. - oznajmił jej, gdy spotkali się w kawiarni. Jasiek nie chciał czekać i jeszcze tego samego dnia wybrał się do Łodzi, żeby przedstawić Oli swój niecny plan.
- Rozumiem. Bardzo polubiłam Amandę i uważam, że żadna z dziewczyn tak bardzo nie pasuje do Andrzeja. - przytaknęła. - Znam go trochę dłużej niż ty i doskonale wiem, że nie zdradziłby swojej ukochanej, naprawdę. Ten przypadek z Mileną to jakaś fatalna pomyłka.
Jasiek nie był jednak aż tak pozytywnie nastawiony.
- Dobra, dobra. Zrobił, czy nie, oni muszą wrócić do siebie, inaczej ja tego nie zniosę.
- Ale jak zamierzasz do tego doprowadzić? - Ola przenikliwie spojrzała na niego.
- Uwiodę tę całą Milenę. - odparł bez cienie zażenowania i wygodnie rozsiadł się na krześle.
- Ja rozumiem, że specyficzne poczucie humoru jest u was rodzinne, ale to był kiepski żart. - blondynka próbowała ze śmiechem potraktować tę niezmiernie dziwną odpowiedź.
Brunet w odpowiedzi tylko się roześmiał.
- Ale ja nie żartuję. - zapewnił ją. - Potrafię bajerować.
W tym momencie dziewczynie zrobiło się naprawdę gorąco. Brat Amandy był naprawdę przystojny, ale zaraz jak ona mogła tak reagować po tylu latach z Karolem?
- Nnnnno dobrze. - odparła niepewnie. - Ale jaką rolę ja mam w tym odegrać?
- Stworzysz warunki ku temu, żebyśmy mogli się spotkać. - brunet zaszczycił ją promiennym uśmiechem.
- Możesz jaśniej?
- Żartuję. - oparł łokcie na stole i podparł dłońmi twarz. - Po prostu powiesz mi, gdzie ona teraz może się znajdować.
Ola podała mu adres w hotelu, w którym zakwaterowana była Milena i wytłumaczyła jak ona wygląda. Jasiek jako dżentelmen uregulował rachunek i pożegnał się z blondynką.
Nie tracąc czasu szybko skierował się pod hotel, zaparkował auto i zastanawiał co dalej robić. Po 10 minutach zauważył wchodzącą do hotelu blondynkę. Opis się zgadzał, a więc to musiała być Milena.
- Dobra moja. - mruknął i szybko wysiadł z samochodu.
Pobiegł za blondynką i wpadł za nią do windy. Niby przypadkiem dotknął jej dłoni, gdy wciskała guzik, udając, że wybiera się na to samo piętro. Z czarującym uśmiechem na ustach przeprosił ją i stanął obok niej.
Zdążył zanotować, że dziewczyna co i rusz zerka na niego.
"Już jesteś moja" - pomyślał tylko i zagadał ją. - Czy myśmy się już wcześniej nie spotkali?
Blondynka roześmiała się.
- Gdyby tak było na pewno bym pana zapamiętała. - odpowiedziała i wyszła z windy.
Jasiek jednak wiedział, że przez najbliższą godzinę będzie myślała tylko o nim. Zjechał na dół i poszedł do samochodu.
Nie minęła godzina, gdy blondynka wyszła z budynku i skierowała się ulicą w lewo. Jasiek wysiadł z samochodu i poszedł za nią, zachowując bezpieczną odległość, byle tylko ta go nie zauważyła. Zobaczył, że Milena wchodzi do kawiarni. Postanowił odczekać 10 minut i sam wszedł do budynku.
Od razu zauważył, gdzie ona siedzi. Ku jego uciesze była sama. Nie czekał ani na chwili i podszedł do jej stolika.
- To znowu pani? - zagadnął.
- Znowu się spotykamy. - odpowiedziała. - Cóż za przypadek.
- Powiedziałbym raczej, że przeznaczenie. - stwierdził czarująco się uśmiechając i już po 20 minutach rozmowy zadowolony dzierżył w dłoni kartkę z jej numerem telefonu.
Oboje spędzili Sylwestra w kameralnym gronie. Oboje rozpoczęli Nowy Rok bez siebie, mimo iż mieli zrobić to razem w górach. Oboje dalej nie odzywali się do siebie ani słowem. Oboje cholernie za sobą tęsknili. Oboje dalej nie wyobrażali sobie życia bez siebie. Oboje byli załamani.
Tak mniej więcej wyglądała ostatnio rzeczywistość Amandy i Andrzeja i nic nie zapowiadało tego, że ma się to w końcu zmienić.
Andrzej już w nowym roku wiele razy przyjeżdżał pod blok Amandy, żeby spojrzeć w jej okno. Wiele razy stał już po drzwiami do bloku, żeby zadzwonić domofonem, jednak w ostatniej chwili tchórzył i wracał do domu jeszcze bardziej załamany.
Amandzie natomiast wiele razy wydawało się, że go widzi. Po chwili jednak zmieniała zdanie i uświadamiała sobie, że to tylko złudna fatamorgana.
Pewnego razu, gdy Andrzej po raz kolejny stał pod klatką i zastanawiał się, czy nacisnąć guzik z nr 7, obok niego pojawiła się Wiktoria.
- Andrzej! - szczerze ucieszyła się na jego widok. Nie przyznawała się przyjaciółce, ale już od dobrych kilku dni codziennie biegała do kościoła i przez godzinę modliła się, żeby Andrzej odezwał się do Amandy. - Co ty tutaj robisz?
Szatyn wyraźnie się zmieszał.
- Nie mów Amandzie, że tutaj byłem. - powiedział smutno i szybko oddalił się.
- Wiesz, że nie mogę ci tego obiecać... - odpowiedziała sama do siebie, bo obok niej nie było już nikogo.
Weszła do mieszkania i zastanawiała się, czy powiedzieć o tym wszystkim przyjaciółce. Stwierdziła jednak, że nawet smutna prawda jest lepsza od kłamstwa i postanowiła od razu poinformować ją o tym, co się przed chwilą stało.
- Amanda... On tutaj był...
- Ale kto? - zdziwiła się brunetka, jednak promyk nadziei zapalił się w jej sercu.
- Andrzej... - nieśmiało powiedziała Wiki, czekając na reakcję przyjaciółki. Spodziewała się kolejnego wybuchu płaczu, ale ta rzuciła się jej na szyję.
- Naprawdę?! - ucałowała przyjaciółkę w oba policzki. - Kocham cię Wiki!
- Ale jak? Dlaczego tak się cieszysz? - Wiktoria nie podzielała entuzjazmu Amandy.
- Nie rozumiesz? - zdziwiła się brunetka, którą obecnie rozsadzało szczęście. - Był tutaj to znaczy, że o mnie nie zapomniał, że cały czas pamięta. A może.... On mnie dalej kocha?
"...cholera. wiem, wiem to! Ja po prostu
wiem, że Ty też siedzisz teraz przy oknie patrząc w niebo i myślisz jakby to
było wspaniale jakbyśmy byli razem. Jakbyś był tuż obok mnie , złapał mnie za
rękę i najmocniej z całych sił przytulił. A potem musiałbyś mnie ratować
sztucznym oddychaniem, bo przecież Ty masz tyle siły w sobie.... Tylko, że to
byłby najlepszy moment naszego spotkania..."
-----------------------------------------------------------------------------------------
CZYTASZ? - SKOMENTUJ!
Tak jak zapowiedziałam, jestem :) Rozdział nie za długi, ale tylko dlatego, że jest przejściowy.
Pozostawiam go Wam do oceny i życzę miłego czytania :)
Zapraszam Was też na nowy rozdział na www.chaste-or-naughty.blogspot.com :)
Buźka :*
wtorek, 21 kwietnia 2015
ZAPROSZENIE
Mam nadzieję, że czekacie na nowy rozdział z niecierpliwością i chciałam Was uspokoić, bo najpewniej pojawi się on pojutrze :)
A tymczasem po raz kolejny zapraszam Was na trzeci rozdział w moim drugim opowiadaniu, w którym występuje Michał Bąkiewicz i Wojciech Włodarczyk. - http://chaste-or-naughty.blogspot.com/
Mam nadzieję, że będzie to dla Was jakaś odskocznia od "Dwóch ogni", w których aktualnie są tylko nerwy, łzy, smutek i rozpacza ale podobno dużo osób to lubi. :D "Chaste or naughty" z kolei to opowieść pełna humoru, dobrych emocji, śmiechu, która jest pisana "ku pokrzepieniu serc". Po więcej szczegółów zapraszam Was na stronę opowiadania, gdzie znajdziecie m.in. opis bohaterów i teledysk, który zastąpił prolog. Mam nadzieję, że jakoś Was zachęciłam i tamto opowiadanie również będziecie czytały z zapartym tchem.
Do usłyszenia! :)
A tymczasem po raz kolejny zapraszam Was na trzeci rozdział w moim drugim opowiadaniu, w którym występuje Michał Bąkiewicz i Wojciech Włodarczyk. - http://chaste-or-naughty.blogspot.com/
Mam nadzieję, że będzie to dla Was jakaś odskocznia od "Dwóch ogni", w których aktualnie są tylko nerwy, łzy, smutek i rozpacza ale podobno dużo osób to lubi. :D "Chaste or naughty" z kolei to opowieść pełna humoru, dobrych emocji, śmiechu, która jest pisana "ku pokrzepieniu serc". Po więcej szczegółów zapraszam Was na stronę opowiadania, gdzie znajdziecie m.in. opis bohaterów i teledysk, który zastąpił prolog. Mam nadzieję, że jakoś Was zachęciłam i tamto opowiadanie również będziecie czytały z zapartym tchem.
Do usłyszenia! :)
piątek, 13 marca 2015
ROZDZIAŁ XXV - I know I'm not the only one
Ścieżka dźwiękowa cz.1
Andrzej
- Jesteś moim kumplem, ale naprawdę nie potrafię cię ogarnąć, Andrzej. - Karol westchnął ciężko i usiadł naprzeciwko mnie na fotelu.
- To może ja pójdę zrobić herbatę? - zaproponowała Ola i szybko się ulotniła.
W mojej głowie wręcz huczało, bo kac dał o sobie znać. Wcześniej będąc na tak ogromnych emocjach nie odczuwałem tego. A teraz miałem ochotę odciąć sobie głowę i kopnąć ją w cholerę. I tak nie była mi do niczego potrzebna. Prawdopodobnie zdradziłem Amandę, więc kim byłem? Najgorszym śmieciem, do którego nikt nie powinien mieć szacunku. Ta sytuacja naprawdę mnie przerastała.
- Karol, ale ja... Byłem pijany. - próbowałem się usprawiedliwiać, ale sam wiedziałem, że nie mogłem wszystkiego zwalać na alkohol. W końcu nikt mnie nie zmusił do picia.
- Wronka, ustalmy jedno. Byłeś nawalony. Nic pamiętasz. Zawsze istnieje cień szansy, że do niczego między wami nie doszło. - Karollo pocieszająco poklepał mnie po ramieniu.
- No tak! - wykrzyknąłem uradowany. Podświadomie chciałem, żeby ktoś zasiał we mnie chociaż kropelkę nadziei, że to wszystko nie wyglądało w rzeczywistości, tak jak mi się początkowo wydawało. - W tych całych nerwach zapomniałem o takiej możliwości.
- A więc nie pozostaje ci nic innego, jak pójść do Mileny i zapytać ją wprost do czego między wami doszło. Może jeszcze nie wyjechała.
- To ja się będę zmywał. - oznajmiłem i szybko skierowałem do wyjścia. Zarzuciłem na plecy kurtkę, zbiegłem po schodach i ruszyłem do hotelu, gdzie miałem nadzieję jeszcze zastać Milenę.
"...Czasem nie wolno odpuścić i stanąć z boku, bo w życiu są sprawy dużo ważniejsze niż spokój..."
Wszechwiedzący narrator
- Wszystko fajnie, Skarbie, tylko przeoczyłeś jedną rzecz. - oświadczyła Ola, gdy za Andrzejem zamknęły się drzwi.
Karol spojrzał na nią pytająco.
- Pamiętasz, jak Milena zachowywała się na imprezie?
- Faktycznie... - Karol złapał się za głowę i westchnął głośno.
- Tak więc, nawet jeżeli do niczego między nimi nie doszło, to się nigdy nie wyda. - blondynka skrzywiła się.
Naprawdę lubiła Amandę i uważała, że żadna inna dziewczyna tak nie pasuje do niego. Chciała, żeby para wróciła do siebie, ale sytuacja wyglądała naprawdę beznadziejnie. Próbowała postawić się na miejscu dziewczyny Andrzeja i wiedziała, że gdyby taki numer wywinął jej Karol, ona postąpiłaby tak samo. Cały czas pozostawała jej nadzieja, że środkowy nie zdradził Amandy z Mileną. Jednak szanse na wyjście prawdy na jaw były naprawdę nikłe.
- Cholera jasna. - zaklął siatkarz i zaczął nerwowo chodzić po salonie. - Z tej chorej sytuacji musi istnieć jakieś wyjście!
Te ostatnie słowa wykrzyknął swojej dziewczynie prosto w twarz.
- Spokojnie, Karol. Ja wiem, że bardzo to przeżywasz, ale sami nic nie możemy zrobić. - Ola próbowała uspokoić swojego wybranka, ale sama była równie zdenerwowana i bezradna.
Że też ta cholerna Milena musiała namieszać akurat teraz, kiedy między Amandą a Andrzejem zapadła sielanka! Na dobrą wolę tej dziewczyny wolała nie liczyć, już na imprezie widziała, jaka była zdeterminowana.
- To nasza wina. - obwiniał się Karol. - Powinniśmy zareagować od razu na imprezie. Wszyscy widzieli, jak ona lepiła się do Andrzeja.
- Niestety masz rację... - przytaknęła blondynka. - Poza tym... Widziałeś szyję Andrzeja?
- Kurwa mać! - Karol uderzył pięścią w stół.
Ślady na szyi środkowego wskazywały na jednoznaczny scenariusz tej feralnej nocy....
Mimo iż Andrzeja nie było już przy niej, gdy się obudziła i tak wiedziała, że osiągnęła swój cel. Zaciągnęła go do łóżka, przespał się z nią, więc dla niego i osób postronnych, a zwłaszcza tej jego lalki, wszystko powinno wyglądać jednoznacznie. Ale przecież nie musiała nikomu wyjawiać, że tak naprawdę do niczego między nimi nie doszło.
Wyszła spod prysznica i uśmiechnęła się do siebie w lustrze. Cel osiągnięty. Teraz tylko wystarczyło uświadomić Andrzejowi, że jest na nią skazany.
Poprzednie groźby nie wystarczyły i tym razem Milena postawiła sama zadziałać, co od razu przyniosło efekty. Nie postanowiła wyprowadzać nikogo z błędu. Była na tyle inteligentna, że wiedziała, iż ona była jedynym świadomym uczestnikiem tej farsy, a żadnego naocznego świadka nie było.
Nikt oprócz niej nie wiedział, że Andrzej był tak pijany, że w ogóle nie nadawał się do użytku i po przyjściu do pokoju od razu położył się spać. Ona rozebrała go, podziwiając przy tym jego wysportowane ciało. Napawała się nim, dotykając je, a w niektórych miejscach nawet całowała. Na szyi pozostawiła mu ślady namiętnych pocałunków, a na plecach rysy po paznokciach. To były dowody jednoznacznie wskazujące na to, co blondynka i siatkarz robili tej nocy...
Andrzej musiał być ponownie jej. Nie powinna była go zostawiać kilka lat temu. Teraz się zmieniła. Nie była już tą przemiłą dziewczyną z sąsiedztwa, tylko kobietą, która wie czego chce i zawsze to dostaje.
"...nie możesz zmienić przeszłości, ale przeszłość zawsze powraca, żeby zmienić Ciebie. zarówno Twoją teraźniejszość, jak i przyszłość..."
Jej rozmyślania przerwał dźwięk telefonu. Recepcjonistka poinformowała ją, że ma gościa. Milena aż uśmiechnęła na imię i nazwisko, które było jej tak bliskie. Po chwili usłyszała pukanie do drzwi.
- Wejdź, Andrzejku! - rzuciła się na szyję siatkarzowi, który nie podzielał jej dobrego humoru.
- Oszczędź sobie. - odsunął ją od siebie i spojrzał poważnym, pełnym bólu wzrokiem. - Możesz odpowiedzieć mi na jedno pytanie?
- Z wielką przyjemnością. - odrzekła nie tracąc entuzjazmu. - Ale najpierw, może usiądziesz?
- Przyszedłem tylko na chwilę. - stwierdził sucho. - Milena, czy my spaliśmy ze sobą? Inaczej: czy my uprawialiśmy seks?
Milena westchnęła teatralnie.
- Och, biedactwo. Niczego nie pamiętasz, prawda? - podeszła do niego i położyła mu dłonie na klatce piersiowej. - Było tak cudownie. Nigdy nie zapomnę tej nocy!
- Kłamiesz! - siatkarz po raz kolejny odepchnął ją od siebie.
- Kotku, wystarczy, że obejrzysz własną szyję i plecy. - odparła słodko, a środkowy spojrzał na nią zdezorientowany.
Szybko udał się do łazienki i zdjął kurtkę. Rozpiął koszulę i obejrzał szyję. Aż zaklął głośno widząc jak ona wyglądała. Zdjął koszulę i odwrócił się. Spojrzał przez ramię w lustro i zrozumiał wszystko. Oni naprawdę musieli uprawiać seks! Wtedy ostatnia iskierka nadziei zgasła.
Dziwnie spokojny założył ponownie koszulę i kurtkę. Wyszedł z łazienki i spojrzał na dziewczynę wyzywająco.
- Nie rozumiem, dlaczego teraz wróciłaś i dlaczego do jasnej cholery chcesz zniszczyć mi życie, ale nie pozwolę Ci na to rozumiesz?! - wykrzyknął i szybko się ulotnił, trzaskając za sobą drzwiami.
Ścieżka dźwiękowa cz.2
Amanda
- Córeczko, ale tak na dobrą sprawę nie możesz być pewna, że on cię zdradził. - przekonywała moja mama.
Minęło już kilka godzin od mojego powrotu do domu, a ja siedziałam teraz pod kocykiem na kanapie w salonie i trzymałam w ręku kubek z gorącą herbatą. Naprzeciwko mnie na fotelu siedziała moja rodzicielka, która już od ładnych kilku minut próbowała mnie pocieszyć.
- Mamusiu, takie rzeczy się czuje. - odparłam dobitnie.
Jak do tej pory intuicja nigdy mnie nie zawodziła i teraz też dalej jej ufałam. Bardzo bolała mnie zdrada Andrzeja. Wiedziałam, że był pijany i że to jest dobry powód na wytłumaczenie, ale skoro tak bardzo mnie kochał to powinien od razu przewidzieć taki scenariusz.
- Jak chcesz, kochanie. - mama skapitulowała.
Dla mnie wszystko było jasne. Nie opierał się tej blondynie, nie wrócił na noc, logiczne więc, że został u niej. Mogłam teraz tylko obwiniać samą siebie, że nie ukróciłam tego już na imprezie, ale niestety było już za późno. Mleko się rozlało.
"...Być razem - nie ma mowy, zapomnieć - nie ma mowy, wyrzucić - nie da rady..."
Miałam już naprawdę spore doświadczenie jeżeli chodzi o zdradę, może więc w końcu nadszedł czas, żebym to ja zaczęła zdradzać? Tfu, tfu, właśnie tego się bałam. Że kiedyś stanę się taką pozbawioną wyższych uczuć zimną suką. Ale to może był dobry sposób na życie? Tego nie wiem.
To mi jednak na razie nie groziło, bo jak głupia czekałam na telefon od Andrzeja.
Najgorsze w tym wszystkim było to, że gdyby tylko zadzwonił albo pojawił się u mnie w domu, ja wszystko bym mu wybaczyła. Był dla mnie zbyt ważny, żeby przez jedną głupią noc z inną zaprzepaścić wszystko...
"...Zakaz pamiętania, przy jednoczesnym lęku przed zapomnieniem - wybrałam dla siebie zdradliwą ścieżkę..."
A przecież nie kazałam mu siebie szukać, no tak, kobieca logika.
Miałam też inne zmartwienie, bo zorientowałam się, że od miesiąca nie miałam okresu... Czyżbym...? Nie chciałam dopuszczać do siebie takiej myśli. Postanowiłam tylko, że po Nowym Roku pójdę do ginekologa upewnić się, a wcześniej zrobię test. Póki co nie chciałam nikogo tym martwić, nawet Wiki.
O właśnie! Przecież ona na pewno zamartwiała się o mnie. Zniknęłam tak nagle bez słowa...
W czeluściach torebki odnalazłam telefon, a w nim było 20 nieodebranych połączeń i 10 smsów, wszystko od Wiki. Nic od Andrzeja. To naprawdę nie wróżyło dobrze... Ciekawe, co on teraz robi, czy myśli dalej o mnie? A może jednak podobało mu się z tą blondyną? Do cholery, przecież niby tak bardzo mnie kochał!
W tym momencie nerwy po raz kolejny mi puściły, a po twarzy spłynęło mnóstwo łez. Jak przez mgłę zobaczyłam tylko, że ktoś do mnie idzie i przytula. Po chwili poczułam chude rączki, które obejmują mnie za szyję. Tak, to było moja młodsza siostrzyczka, która bez słowa przytuliła mnie, próbując pocieszyć, ja jednak szlochałam coraz głośniej...
Andrzej
Szybko jednak zorientowałem się, że na wszystko jest już za późno. Sytuacja stała się jasna, a ja byłem zwykłym śmieciem, który zdradził miłość swojego życia. Straciłem Amandę, która była moim całym szczęściem. Nigdy wcześniej żadna dziewczyna nie dawała mi tak wiele radości. Stała się nawet ważniejsza od siatkówki, która stanowiła ogromną część mojego życia, a teraz? Teraz Amanda nie chciała mnie wcale znać i miała do tego pełne prawo.
Bez celu błąkałem się po mieście. Nogi same przywiodły mnie pod klub, gdzie po raz pierwszy ją zobaczyłem. To było jak grom z jasnego nieba. "Give me love", moje dłonie na jej biodrach, jej drobne, delikatne ciało blisko mojego. Ta chwila była cudowna. To ona dała mi impuls, żeby zerwać z Marleną, z którą i tak nigdy wcześniej mi się nie układało.
Próbowałem jeszcze wyplenić to uczucie, ale Amanda na dobre zawładnęła wtedy moim sercem. Nie potrafiłem przestać o niej myśleć. To było silniejsze ode mnie. Cały czas miałem jej obraz przed oczami. A potem wszystko potoczyło się szybko. Postanowiłem wziąć sprawy w swoje ręce i pojechałem do niej, co zakończyło się... wspólnym spaniem!
I tutaj wcale nie chodziło o to, żeby ją przelecieć, a potem zostawić. Wcale nie chciałem się spieszyć z seksem, bo wiedziałem, że mogę na nią poczekać, bo naprawdę warto.
Moje myśli chyba zsynchronizowały się z nogami, bowiem po chwili zorientowałem się, że znajduję się w parku, gdzie spacerowaliśmy, gdy Amanda po raz pierwszy przyjechała do mnie do Bełchatowa. Byliśmy tacy szczęśliwi, tacy zakochani.
A potem wyniknęły kłopoty, z których ostatecznie wyszliśmy razem. Do tej pory, nie wiem kto groził Amandzie.
Później jednak rozpoczęła się sielanka, która trwała aż do wczorajszego cholernego dnia.
Po co w ogóle Milena pojawiła się na moich urodzinach? Zostawiła mnie bez słowa tyle lat temu, a teraz co? Wraca? Akurat wtedy kiedy ja jestem (byłem?) szczęśliwy?
"...To, co minęło, nie przestało istnieć: stało się tylko nieobecne. To, co się stało, stało się naprawdę; prawdę mówi, kto stwierdza to istnienie czegoś. Odmienić przeszłość - to obłąkana myśl. To, co się stało w przeszłości, nie może się odstać, chociaż jest przeszłe, jednak będzie do końca świata i po końcu świata..."
I dlaczego do cholery robi to w taki sposób z miejsca niszcząc mi całe życie?! Dlaczego?!
Usiadłem na ławce i po chwili zorientowałem się, że po policzku płyną mi łzy. Chłopaki nie płaczą? Kto to wymyślił... Każdy ma gorsze chwile, już nie mówiąc o tym, kiedy traci się najukochańszą osobę.
"...ja właśnie płakałem. Nie po wierzchu. Czułem coś takiego, jakby z drugiej strony moich oczu łzy do wewnątrz mnie spływały. Doświadczył pan może takiego płaczu...?"
Nie dbałem o to, że jutro na większości portali plotkarskich pojawi się artykuł o tym, że mistrz świata płakał w parku. To nie było teraz ważne. Najważniejsza dalej była Amanda...
Wiedziałem teraz jedno, naprawdę nie zasługiwałem na nią. Byłem świnią, śmieciem, najgorszym skurwysynem, który zdradził swoją ukochaną.
Nie zasługiwałem nawet na współczucie innych. To wszystko moja wina. Musiałem to teraz przyjąć na klatę. Jednak dalej nie wiedziałem, jak mam dalej żyć.
Wszystko, nawet oddychanie, nagle straciło sens. Moje życie się już skończyło.
Zrezygnowany wstałem i powlokłem się do swojego mieszkania. Głupio byłoby tkwić całą noc na parkowej ławce.
Dowlokłem się do bloku i aż przetarłem oczy ze zdumienia. Przy samochodzie stał Jasiek, brat Amandy. Już mentalnie przygotowywałem się, że zostanę pobity i to do nieprzytomności. Należało mi się.
Udając spokojnego podszedłem do niego.
- Pewnie myślisz, że przyjechałem dać ci w mordę? - zaczął.
- Na nic innego nie zasługuję. I nawet nie zamierzam się bronić. - odparłem ponuro.
- Posłuchaj Wrona. - spojrzał mi hardo w oczy. - Powinienem cię stłuc i to naprawdę ostro. Z chęcią przetrąciłbym ci tę ładną buźkę za to, co zrobiłeś mojej siostrze. Gdybyś widział jak ona się czuje!
- Mogę sobie tylko wyobrazić. - odparłem cicho.
- Gówno wiesz! - wykrzyknął. - Ale nie zrobię ci niczego złego, ba, nawet ci pomogę. A wiesz dlaczego?! Bo kocham ją, a ona kocha ciebie, jak nikogo innego na świecie i ja chcę tylko, żeby była szczęśliwa.
Stałem zdezorientowany i patrzyłem na niego. Czy on właśnie powiedział, że mi pomoże? I że Amanda dalej mnie kocha?
- Masz tutaj mój numer. - wcisnął mi do ręki kartkę. - Zadzwoń do mnie za kilka dni, jak Amandzie opadną emocje. Tylko pamiętaj! Jeżeli jeszcze raz skrzywdzisz moją siostrę, wiedz, że będziesz się wtedy musiał pożegnać się ze światem!
Po tych ostatnich słowach wsiadł do samochodu i odjechał z piskiem opon, zostawiając mnie kompletnie zdezorientowanego...
--------------------------------------------------------------------------
CZYTASZ? - SKOMENTUJ!
I znowu wracam po dłuższej przerwie. Mam nadzieję, że teraz wszystko pójdzie zgodnie z planem i nowe rozdziały będą pojawiały się co tydzień.
Niestety sytuacja się skomplikowała i na domiar złego wydaje się być beznadziejna. Czy Andrzej jest "skazany" na Milenę? I co z Amandą?
Andrzej
- Jesteś moim kumplem, ale naprawdę nie potrafię cię ogarnąć, Andrzej. - Karol westchnął ciężko i usiadł naprzeciwko mnie na fotelu.
- To może ja pójdę zrobić herbatę? - zaproponowała Ola i szybko się ulotniła.
W mojej głowie wręcz huczało, bo kac dał o sobie znać. Wcześniej będąc na tak ogromnych emocjach nie odczuwałem tego. A teraz miałem ochotę odciąć sobie głowę i kopnąć ją w cholerę. I tak nie była mi do niczego potrzebna. Prawdopodobnie zdradziłem Amandę, więc kim byłem? Najgorszym śmieciem, do którego nikt nie powinien mieć szacunku. Ta sytuacja naprawdę mnie przerastała.
- Karol, ale ja... Byłem pijany. - próbowałem się usprawiedliwiać, ale sam wiedziałem, że nie mogłem wszystkiego zwalać na alkohol. W końcu nikt mnie nie zmusił do picia.
- Wronka, ustalmy jedno. Byłeś nawalony. Nic pamiętasz. Zawsze istnieje cień szansy, że do niczego między wami nie doszło. - Karollo pocieszająco poklepał mnie po ramieniu.
- No tak! - wykrzyknąłem uradowany. Podświadomie chciałem, żeby ktoś zasiał we mnie chociaż kropelkę nadziei, że to wszystko nie wyglądało w rzeczywistości, tak jak mi się początkowo wydawało. - W tych całych nerwach zapomniałem o takiej możliwości.
- A więc nie pozostaje ci nic innego, jak pójść do Mileny i zapytać ją wprost do czego między wami doszło. Może jeszcze nie wyjechała.
- To ja się będę zmywał. - oznajmiłem i szybko skierowałem do wyjścia. Zarzuciłem na plecy kurtkę, zbiegłem po schodach i ruszyłem do hotelu, gdzie miałem nadzieję jeszcze zastać Milenę.
"...Czasem nie wolno odpuścić i stanąć z boku, bo w życiu są sprawy dużo ważniejsze niż spokój..."
Wszechwiedzący narrator
- Wszystko fajnie, Skarbie, tylko przeoczyłeś jedną rzecz. - oświadczyła Ola, gdy za Andrzejem zamknęły się drzwi.
Karol spojrzał na nią pytająco.
- Pamiętasz, jak Milena zachowywała się na imprezie?
- Faktycznie... - Karol złapał się za głowę i westchnął głośno.
- Tak więc, nawet jeżeli do niczego między nimi nie doszło, to się nigdy nie wyda. - blondynka skrzywiła się.
Naprawdę lubiła Amandę i uważała, że żadna inna dziewczyna tak nie pasuje do niego. Chciała, żeby para wróciła do siebie, ale sytuacja wyglądała naprawdę beznadziejnie. Próbowała postawić się na miejscu dziewczyny Andrzeja i wiedziała, że gdyby taki numer wywinął jej Karol, ona postąpiłaby tak samo. Cały czas pozostawała jej nadzieja, że środkowy nie zdradził Amandy z Mileną. Jednak szanse na wyjście prawdy na jaw były naprawdę nikłe.
- Cholera jasna. - zaklął siatkarz i zaczął nerwowo chodzić po salonie. - Z tej chorej sytuacji musi istnieć jakieś wyjście!
Te ostatnie słowa wykrzyknął swojej dziewczynie prosto w twarz.
- Spokojnie, Karol. Ja wiem, że bardzo to przeżywasz, ale sami nic nie możemy zrobić. - Ola próbowała uspokoić swojego wybranka, ale sama była równie zdenerwowana i bezradna.
Że też ta cholerna Milena musiała namieszać akurat teraz, kiedy między Amandą a Andrzejem zapadła sielanka! Na dobrą wolę tej dziewczyny wolała nie liczyć, już na imprezie widziała, jaka była zdeterminowana.
- To nasza wina. - obwiniał się Karol. - Powinniśmy zareagować od razu na imprezie. Wszyscy widzieli, jak ona lepiła się do Andrzeja.
- Niestety masz rację... - przytaknęła blondynka. - Poza tym... Widziałeś szyję Andrzeja?
- Kurwa mać! - Karol uderzył pięścią w stół.
Ślady na szyi środkowego wskazywały na jednoznaczny scenariusz tej feralnej nocy....
***
Mimo iż Andrzeja nie było już przy niej, gdy się obudziła i tak wiedziała, że osiągnęła swój cel. Zaciągnęła go do łóżka, przespał się z nią, więc dla niego i osób postronnych, a zwłaszcza tej jego lalki, wszystko powinno wyglądać jednoznacznie. Ale przecież nie musiała nikomu wyjawiać, że tak naprawdę do niczego między nimi nie doszło.
Wyszła spod prysznica i uśmiechnęła się do siebie w lustrze. Cel osiągnięty. Teraz tylko wystarczyło uświadomić Andrzejowi, że jest na nią skazany.
Poprzednie groźby nie wystarczyły i tym razem Milena postawiła sama zadziałać, co od razu przyniosło efekty. Nie postanowiła wyprowadzać nikogo z błędu. Była na tyle inteligentna, że wiedziała, iż ona była jedynym świadomym uczestnikiem tej farsy, a żadnego naocznego świadka nie było.
Nikt oprócz niej nie wiedział, że Andrzej był tak pijany, że w ogóle nie nadawał się do użytku i po przyjściu do pokoju od razu położył się spać. Ona rozebrała go, podziwiając przy tym jego wysportowane ciało. Napawała się nim, dotykając je, a w niektórych miejscach nawet całowała. Na szyi pozostawiła mu ślady namiętnych pocałunków, a na plecach rysy po paznokciach. To były dowody jednoznacznie wskazujące na to, co blondynka i siatkarz robili tej nocy...
Andrzej musiał być ponownie jej. Nie powinna była go zostawiać kilka lat temu. Teraz się zmieniła. Nie była już tą przemiłą dziewczyną z sąsiedztwa, tylko kobietą, która wie czego chce i zawsze to dostaje.
"...nie możesz zmienić przeszłości, ale przeszłość zawsze powraca, żeby zmienić Ciebie. zarówno Twoją teraźniejszość, jak i przyszłość..."
Jej rozmyślania przerwał dźwięk telefonu. Recepcjonistka poinformowała ją, że ma gościa. Milena aż uśmiechnęła na imię i nazwisko, które było jej tak bliskie. Po chwili usłyszała pukanie do drzwi.
- Wejdź, Andrzejku! - rzuciła się na szyję siatkarzowi, który nie podzielał jej dobrego humoru.
- Oszczędź sobie. - odsunął ją od siebie i spojrzał poważnym, pełnym bólu wzrokiem. - Możesz odpowiedzieć mi na jedno pytanie?
- Z wielką przyjemnością. - odrzekła nie tracąc entuzjazmu. - Ale najpierw, może usiądziesz?
- Przyszedłem tylko na chwilę. - stwierdził sucho. - Milena, czy my spaliśmy ze sobą? Inaczej: czy my uprawialiśmy seks?
Milena westchnęła teatralnie.
- Och, biedactwo. Niczego nie pamiętasz, prawda? - podeszła do niego i położyła mu dłonie na klatce piersiowej. - Było tak cudownie. Nigdy nie zapomnę tej nocy!
- Kłamiesz! - siatkarz po raz kolejny odepchnął ją od siebie.
- Kotku, wystarczy, że obejrzysz własną szyję i plecy. - odparła słodko, a środkowy spojrzał na nią zdezorientowany.
Szybko udał się do łazienki i zdjął kurtkę. Rozpiął koszulę i obejrzał szyję. Aż zaklął głośno widząc jak ona wyglądała. Zdjął koszulę i odwrócił się. Spojrzał przez ramię w lustro i zrozumiał wszystko. Oni naprawdę musieli uprawiać seks! Wtedy ostatnia iskierka nadziei zgasła.
Dziwnie spokojny założył ponownie koszulę i kurtkę. Wyszedł z łazienki i spojrzał na dziewczynę wyzywająco.
- Nie rozumiem, dlaczego teraz wróciłaś i dlaczego do jasnej cholery chcesz zniszczyć mi życie, ale nie pozwolę Ci na to rozumiesz?! - wykrzyknął i szybko się ulotnił, trzaskając za sobą drzwiami.
Ścieżka dźwiękowa cz.2
Amanda
- Córeczko, ale tak na dobrą sprawę nie możesz być pewna, że on cię zdradził. - przekonywała moja mama.
Minęło już kilka godzin od mojego powrotu do domu, a ja siedziałam teraz pod kocykiem na kanapie w salonie i trzymałam w ręku kubek z gorącą herbatą. Naprzeciwko mnie na fotelu siedziała moja rodzicielka, która już od ładnych kilku minut próbowała mnie pocieszyć.
- Mamusiu, takie rzeczy się czuje. - odparłam dobitnie.
Jak do tej pory intuicja nigdy mnie nie zawodziła i teraz też dalej jej ufałam. Bardzo bolała mnie zdrada Andrzeja. Wiedziałam, że był pijany i że to jest dobry powód na wytłumaczenie, ale skoro tak bardzo mnie kochał to powinien od razu przewidzieć taki scenariusz.
- Jak chcesz, kochanie. - mama skapitulowała.
Dla mnie wszystko było jasne. Nie opierał się tej blondynie, nie wrócił na noc, logiczne więc, że został u niej. Mogłam teraz tylko obwiniać samą siebie, że nie ukróciłam tego już na imprezie, ale niestety było już za późno. Mleko się rozlało.
"...Być razem - nie ma mowy, zapomnieć - nie ma mowy, wyrzucić - nie da rady..."
Miałam już naprawdę spore doświadczenie jeżeli chodzi o zdradę, może więc w końcu nadszedł czas, żebym to ja zaczęła zdradzać? Tfu, tfu, właśnie tego się bałam. Że kiedyś stanę się taką pozbawioną wyższych uczuć zimną suką. Ale to może był dobry sposób na życie? Tego nie wiem.
To mi jednak na razie nie groziło, bo jak głupia czekałam na telefon od Andrzeja.
Najgorsze w tym wszystkim było to, że gdyby tylko zadzwonił albo pojawił się u mnie w domu, ja wszystko bym mu wybaczyła. Był dla mnie zbyt ważny, żeby przez jedną głupią noc z inną zaprzepaścić wszystko...
"...Zakaz pamiętania, przy jednoczesnym lęku przed zapomnieniem - wybrałam dla siebie zdradliwą ścieżkę..."
A przecież nie kazałam mu siebie szukać, no tak, kobieca logika.
Miałam też inne zmartwienie, bo zorientowałam się, że od miesiąca nie miałam okresu... Czyżbym...? Nie chciałam dopuszczać do siebie takiej myśli. Postanowiłam tylko, że po Nowym Roku pójdę do ginekologa upewnić się, a wcześniej zrobię test. Póki co nie chciałam nikogo tym martwić, nawet Wiki.
O właśnie! Przecież ona na pewno zamartwiała się o mnie. Zniknęłam tak nagle bez słowa...
W czeluściach torebki odnalazłam telefon, a w nim było 20 nieodebranych połączeń i 10 smsów, wszystko od Wiki. Nic od Andrzeja. To naprawdę nie wróżyło dobrze... Ciekawe, co on teraz robi, czy myśli dalej o mnie? A może jednak podobało mu się z tą blondyną? Do cholery, przecież niby tak bardzo mnie kochał!
W tym momencie nerwy po raz kolejny mi puściły, a po twarzy spłynęło mnóstwo łez. Jak przez mgłę zobaczyłam tylko, że ktoś do mnie idzie i przytula. Po chwili poczułam chude rączki, które obejmują mnie za szyję. Tak, to było moja młodsza siostrzyczka, która bez słowa przytuliła mnie, próbując pocieszyć, ja jednak szlochałam coraz głośniej...
Andrzej
Szybko jednak zorientowałem się, że na wszystko jest już za późno. Sytuacja stała się jasna, a ja byłem zwykłym śmieciem, który zdradził miłość swojego życia. Straciłem Amandę, która była moim całym szczęściem. Nigdy wcześniej żadna dziewczyna nie dawała mi tak wiele radości. Stała się nawet ważniejsza od siatkówki, która stanowiła ogromną część mojego życia, a teraz? Teraz Amanda nie chciała mnie wcale znać i miała do tego pełne prawo.
Bez celu błąkałem się po mieście. Nogi same przywiodły mnie pod klub, gdzie po raz pierwszy ją zobaczyłem. To było jak grom z jasnego nieba. "Give me love", moje dłonie na jej biodrach, jej drobne, delikatne ciało blisko mojego. Ta chwila była cudowna. To ona dała mi impuls, żeby zerwać z Marleną, z którą i tak nigdy wcześniej mi się nie układało.
Próbowałem jeszcze wyplenić to uczucie, ale Amanda na dobre zawładnęła wtedy moim sercem. Nie potrafiłem przestać o niej myśleć. To było silniejsze ode mnie. Cały czas miałem jej obraz przed oczami. A potem wszystko potoczyło się szybko. Postanowiłem wziąć sprawy w swoje ręce i pojechałem do niej, co zakończyło się... wspólnym spaniem!
I tutaj wcale nie chodziło o to, żeby ją przelecieć, a potem zostawić. Wcale nie chciałem się spieszyć z seksem, bo wiedziałem, że mogę na nią poczekać, bo naprawdę warto.
Moje myśli chyba zsynchronizowały się z nogami, bowiem po chwili zorientowałem się, że znajduję się w parku, gdzie spacerowaliśmy, gdy Amanda po raz pierwszy przyjechała do mnie do Bełchatowa. Byliśmy tacy szczęśliwi, tacy zakochani.
A potem wyniknęły kłopoty, z których ostatecznie wyszliśmy razem. Do tej pory, nie wiem kto groził Amandzie.
Później jednak rozpoczęła się sielanka, która trwała aż do wczorajszego cholernego dnia.
Po co w ogóle Milena pojawiła się na moich urodzinach? Zostawiła mnie bez słowa tyle lat temu, a teraz co? Wraca? Akurat wtedy kiedy ja jestem (byłem?) szczęśliwy?
"...To, co minęło, nie przestało istnieć: stało się tylko nieobecne. To, co się stało, stało się naprawdę; prawdę mówi, kto stwierdza to istnienie czegoś. Odmienić przeszłość - to obłąkana myśl. To, co się stało w przeszłości, nie może się odstać, chociaż jest przeszłe, jednak będzie do końca świata i po końcu świata..."
I dlaczego do cholery robi to w taki sposób z miejsca niszcząc mi całe życie?! Dlaczego?!
Usiadłem na ławce i po chwili zorientowałem się, że po policzku płyną mi łzy. Chłopaki nie płaczą? Kto to wymyślił... Każdy ma gorsze chwile, już nie mówiąc o tym, kiedy traci się najukochańszą osobę.
"...ja właśnie płakałem. Nie po wierzchu. Czułem coś takiego, jakby z drugiej strony moich oczu łzy do wewnątrz mnie spływały. Doświadczył pan może takiego płaczu...?"
Nie dbałem o to, że jutro na większości portali plotkarskich pojawi się artykuł o tym, że mistrz świata płakał w parku. To nie było teraz ważne. Najważniejsza dalej była Amanda...
Wiedziałem teraz jedno, naprawdę nie zasługiwałem na nią. Byłem świnią, śmieciem, najgorszym skurwysynem, który zdradził swoją ukochaną.
Nie zasługiwałem nawet na współczucie innych. To wszystko moja wina. Musiałem to teraz przyjąć na klatę. Jednak dalej nie wiedziałem, jak mam dalej żyć.
Wszystko, nawet oddychanie, nagle straciło sens. Moje życie się już skończyło.
Zrezygnowany wstałem i powlokłem się do swojego mieszkania. Głupio byłoby tkwić całą noc na parkowej ławce.
Dowlokłem się do bloku i aż przetarłem oczy ze zdumienia. Przy samochodzie stał Jasiek, brat Amandy. Już mentalnie przygotowywałem się, że zostanę pobity i to do nieprzytomności. Należało mi się.
Udając spokojnego podszedłem do niego.
- Pewnie myślisz, że przyjechałem dać ci w mordę? - zaczął.
- Na nic innego nie zasługuję. I nawet nie zamierzam się bronić. - odparłem ponuro.
- Posłuchaj Wrona. - spojrzał mi hardo w oczy. - Powinienem cię stłuc i to naprawdę ostro. Z chęcią przetrąciłbym ci tę ładną buźkę za to, co zrobiłeś mojej siostrze. Gdybyś widział jak ona się czuje!
- Mogę sobie tylko wyobrazić. - odparłem cicho.
- Gówno wiesz! - wykrzyknął. - Ale nie zrobię ci niczego złego, ba, nawet ci pomogę. A wiesz dlaczego?! Bo kocham ją, a ona kocha ciebie, jak nikogo innego na świecie i ja chcę tylko, żeby była szczęśliwa.
Stałem zdezorientowany i patrzyłem na niego. Czy on właśnie powiedział, że mi pomoże? I że Amanda dalej mnie kocha?
- Masz tutaj mój numer. - wcisnął mi do ręki kartkę. - Zadzwoń do mnie za kilka dni, jak Amandzie opadną emocje. Tylko pamiętaj! Jeżeli jeszcze raz skrzywdzisz moją siostrę, wiedz, że będziesz się wtedy musiał pożegnać się ze światem!
Po tych ostatnich słowach wsiadł do samochodu i odjechał z piskiem opon, zostawiając mnie kompletnie zdezorientowanego...
--------------------------------------------------------------------------
CZYTASZ? - SKOMENTUJ!
I znowu wracam po dłuższej przerwie. Mam nadzieję, że teraz wszystko pójdzie zgodnie z planem i nowe rozdziały będą pojawiały się co tydzień.
Niestety sytuacja się skomplikowała i na domiar złego wydaje się być beznadziejna. Czy Andrzej jest "skazany" na Milenę? I co z Amandą?
Subskrybuj:
Posty (Atom)